म किरण, कलंकीको बासिन्दा। अहिले मेरो उमेर २६ वर्ष पुगेको छ। हाम्रो परिवारमा आमा नभएकाले, बाबाले केही वर्षअघि पुनः विवाह गर्नुभयो। त्यसै विवाहपछि मेरो जीवनमा एउटा नयाँ अनुहार भित्रियो—सोफिया। ऊ मेरी सौतेनी आमाको छोरी हो। सोफियाको उमेर अहिले १९ वर्ष मात्र छ। ऊ करिब १४ वर्षको हुँदाखेरी पहिलो पटक मैले उसलाई देखेको थिएँ। त्यो बेला ऊ बच्चा जस्तै देखिन्थी—हासोमा बालसुलभ चञ्चलता, हिँडाइमा हल्कोपन, र आँखामा निर्दोष चमक। म भने त्यतिबेला नै जवानीको उमेर पार गर्दै थिएँ। त्यसैले उसको बालपनलाई मैले टाढैबाट मात्र नियालेँ, मनमा भने "कहिले हुर्किएला" भन्ने कौतुहल पलाउँथ्यो। समय कसरी बग्छ, थाहाै हुँदैन। सोफिया पनि एकाएक बदलिँदै गइ। विद्यालय सकिएपछि ऊ अझै परिपक्व हुँदै गइ। उसको स्टाइल, बोल्ने तरिका, र आत्मविश्वासले गर्दा ऊ पनि नयाँ आकर्षण बोकेको जस्तो लाग्थ्यो। कहिलेकाहीँ उसको हाँसो, नजर, वा बोलाइमा यस्तो मिठास हुन्थ्यो कि मलाई लाग्थ्यो—के ऊ पनि मलाई मन पराउँछे त? पहिलो समय हाम्रो कुरा खासै हुन्नथ्यो। म उसलाई "बैनी" भनेर बोलाउँथे, ऊ मलाई "दाइ"। तर उमेर बढ्दै जाँदा हाम्रो सम्बन्धमा नयाँपन देखिन थाल्यो। हामीबीच धैरै कुरा साझा हुन थाले—पढाइ, भविष्यका योजना, साथीहरूका अनुभवदेखि लिएर व्यक्तिगत सपना–सबै। बिस्तारै हामीले दाइ–बैनी भन्ने सम्बोधन छोड्यौं। 👉 Click Here for Full Story
