तीन वर्ष अघिको कुरा हो। पढाइको कारणले म काठमाडौं आएको थिएँ। गाउँमा परिवारसँगै बस्दै आएको मान्छे अचानक महानगरमा आइपुग्दा कस्तो अजीब लाग्दोरहेछ भन्ने कुरा मैले त्यतिबेला मात्र अनुभव गरेँ। शहरको चहलपहल, भिडभाड, सडकको घाम–पानी, कोलाहल सबै नयाँ थियो। तर सबैभन्दा गाह्रो त घरको याद थियो। बिहानदेखि बेलुकासम्म परिवारसँग कुरा गर्ने बानी परेका आँखाले यहाँ त केटाकेटी देख्दा पनि आफ्नै भाइबहिनी सम्झिन्थे। त्यो बेला मलाई काठमाडौंमा नजिक लाग्ने एक मात्र व्यक्ति थिइन्—हाम्रो गाउँतिरकै नातामा पर्ने संगिता दिदी। उहाँ बबरमहलमा बस्नुहुन्थ्यो भने म नयाँबजारमा। टाढा नभएकोले कहिलेकाहीँ आउजाउ हुन्थ्यो। सुरुमा त म त्यति हिँड्दिनथेँ, तर पछि दिदीले नै आग्रह गरेर बोलाउन थाल्नु भयो—“फुर्सद भए आउ है, घरझैं सम्झेर।” म पनि छुट्टी पाउँदा दिदीकै घर धाउँथेँ। संगिता दिदी उमेरमा मभन्दा धेरै ठूली हुनुहुन्थ्यो, करिब ३०–३२ वर्ष जति। म त्यतिबेला २१ वर्षको थिएँ। उहाँलाई पहिलोपटक देख्दा नै मलाई एउटा फरक आकर्षण महसुस भएको थियो। दिदी सधैं सफा, सजिलो र सरल स्वभावकी हुनुहुन्थ्यो। उहाँसँग कुरा गर्दा समय कति बित्थ्यो थाहा नै हुँदैनथ्यो। हाँस्दा गालामा पर्ने स-साना डिम्पल, कुरा गर्दा आँखा चिम्लिने बानी, र सरसर्ती हेर्दा निहुरिने स्वभाव—यी सबै कुराले मलाई असाध्यै मिठास महसुस गराउँथ्यो। तर दिदीको जीवन भने सजिलो थिएन। भिनाजु र उहाँबीचको सम्बन्ध खासै राम्रो रहेनछ। म कहिलेकाहीँ जाने बेलामा पनि कहिलेकाहीँ घरमा विवाद चलिरहेको भेट्थेँ। सुरुमा त केही बुझ्दिनथेँ, पछि मात्रै थाहा पाएँ—भिनाजुले अर्कैसँग सम्बन्ध जोड्नु भएको रहेछ।
त्यो कुरा थाहा पाएपछि दिदी भित्रभित्रै धेरै निराश हुनुहुन्थ्यो। देख्दा त हाँस्ने, बोल्ने तर मन भने चिरिएको काँचझैं भाँचिएको थियो। मैले पनि त्यही बेला उहाँलाई टाढैबाट बुझ्ने कोसिस गर्थेँ। कहिले काँही चिया खानै सँगै बस्दा उहाँ अचानक मौन हुन्थ्यो, आँखामा नदेखिने आँसु लुकाउने प्रयास गर्नुहुन्थ्यो। त्यस्तो बेला म चुपचाप उहाँको नजिक बसिदिन्थेँ। केही भन्न सक्दिनथेँ तर मनले भन्न्थ्यो—“दिदी, तपाईं एक्लो हुनुहुन्न।” समय बित्दै गयो। भिनाजु घर छाडेर गएर करिब ३–४ महिना
👉 Click Here for Full Story
