बाल्यकालदेखि नै सेबिकासँग मेरो सम्बन्ध खासै नजिकको थियो। सानैदेखि एउटै आँगनमा खेल्दै हुर्किएका हौँ हामी। तर उमेर बढ्दै जाँदा उसको रुप, बोल्ने ढंग र हाँसोमा अचम्मको मोहनी देख्न थालेँ। सुरुमा त मैले आफूलाई सम्झाउने गर्थेँ – "उ नाताले त बहिनी हो," तर मन कहाँ मान्थ्यो र? उसको चम्किलो अनुहार, लहरिएका कपाल अनि टल्किएका आँखा देख्दा मन शान्त हुनै सक्दैनथ्यो। मलाई अझै सम्झना छ, करिब एक वर्ष अघि उसको पहिलो भेटले मेरो दिमागमा कस्तो असर पारेको थियो। उसलाई देख्ने बित्तिकै मनमा अनगिन्ती चित्रहरू कोरिन्थे। रात परेपछि सुत्दा पनि उसको हाँसो, उसको आँखाको चमक, अनि उसको आवाज कानमा गुन्जिरहन्थ्यो।
म बारम्बार सपनामा उसलाई देख्थेँ, कहिले हामी सँगै हिँडिरहेका हुन्छौँ, कहिले उसको हात समाएर गफिँदैछु। काठमाडौँमा पढ्ने बेला म प्रायः बिदामा गाउँ आउँथेँ। अनि गाउँमा हुँदा सेबिकाको घर नै मेरो मुख्य गन्तव्य हुन्थ्यो। हामी सँगै छतमा बस्ने, कहिले बारीतिर हिंड्ने, कहिले घर अगाडि घाम ताप्दै गफ गर्ने। उसको सरलता र हाँसोले मलाई हरेक पल नयाँ उत्साह दिन्थ्यो। कहिले काँही उ नजिक आउँदा मुटु असाध्यै जोडले धड्किन्थ्यो। एउटै घटना अझै मनमा ताजा छ। हामी छतमा कुरा गरिरहेका थियौँ। म सिढीको तल बसिरहेको थिएँ, उ अलिक माथि। उसले ढुक्क भएर गफ दिइरहेकी थिई। म भने उसलाई नियाल्दै, मनमनै उसको रुपको प्रशंसा गरिरहेको थिएँ। एकछिन उसले मेरो नजरलाई महसुस गरिन। लजालु मुस्कान दिँदै तल झरिन्। त्यो दिनको त्यो मुस्कान मेरो लागि सधैं सम्झनलायक उपहार भयो। समयसँगै उसको सौन्दर्य अझै खिल्दै गयो। काठमाडौँबाट फर्किएपछि मैले उसलाई देख्दा अचम्मै लाग्थ्यो—कस्तो परिवर्तन भएको! लामो कालो कपाल हावामा फरफराउँदा ऊ झन् स्वर्गकी परीझैँ देखिन्थी। उसको अनुहारमा कुनै कृत्रिमता थिएन, तर हल्का लिपस्टिक र आँखामा गाजलले उसको आकर्षणलाई अझै बढाइदिएको थियो। उसको हिँडाइमा आत्मविश्वास झल्किन्थ्यो, र हरेक चालनमा परिपक्वताको आभास।
भोलिपल्ट मसँगै गाउँको डाँडामाथि घुम्न जाने प्रस्ताव गरिन्। बिहानको ताजा हावा, टाढा देखिने हरिया बन, अनि सेतो हिमालको दृश्य—सबै कुराले वातावरणलाई विशेष बनाइरहेको थियो। हामी दुई सँगै उक्लिरहेका थियौँ, कहिले बाटामा ढुंगा उचाल्दै रमाइरहेका थियौँ, कहिले म उसलाई हात दिँदै 👉 Click Here for Full Story
