रीतु मेरो जीवनमा अचानक भेटिएकी केटी हो । पहिलोपटक उसलाई कलेजको पुस्तकालयमा देख्दा मलाई एउटा अनौठो स्पन्दन भयो । सेतो कुर्तामा हल्का हाँसिरहेको उसको अनुहार मानौँ बिहानको घामजस्तै चम्किलो थियो । म उसको नजिक जान चाहन्थें, तर आत्मविश्वास नहुँदा शब्दै निस्कँदैनथ्यो । केही दिनसम्म त उसको अनुहार टाढाबाट मात्र हेर्दै बसें । साथीहरूलाई भन्न मन लाग्थ्यो तर लाजले रोक्थें । भित्रभित्रै सोच्थें—“साहस जुटाएर कुरा गर्ने हो कि ?” तर रीतु सजिलै पग्लिने मान्छे होइनथी । अन्ततः एकदिन म साहस बटुलेर ऊसँग किताब खोज्ने बहानामा बोलेँ । सुरुवाती संवाद सानो थियो—“यो किताब भेटाउन सकिन्छ ?” ऊ हाँसी र भन्यो, “साथै खोजौँ न।” त्यो क्षण मेरो लागि असाधारण थियो । सानो शब्दमै पनि उसको मिठास भरिएको थियो । तर बाटो सजिलो भएन । कलेजमा अरू धेरै केटाहरूले पनि उसलाई मन पराउँथे । म त झन् साधारण स्वभावको, कसरी उसको मन जितुँला भन्ने चिन्ता बढ्थ्यो । ऊ सजग स्वभावकी थिई, सजिलै कसैलाई विश्वास गर्दिनथी ।
केही महिनासम्म मैले निरन्तर प्रयास गरेँ—कहिले होमवर्कमा सघाएँ, कहिले पढाइको नोट्स दिएँ, कहिले अचानक क्यान्टिनमा ऊसँग बस्ने मौका खोजें । विस्तारै उसले पनि मलाई नजिक मान्न थाली । हाम्रा कुराकानी पढाइबाट सुरू भई जीवनका सपना, परिवार र 👉 Click Here for Full Story
