म रक्षा, उमेर १९ वर्ष। हाम्रो परिवार ठूलो त छैन, तर हामी एकअर्कामा जोडिएका धागो जस्तै छौँ। बाबु, आमा, म र मलाईभन्दा दुई वर्ष कान्छो भाई किरण। हामी चारै जना मिलेर हाम्रो सानो तर रमाइलो संसार बनाएका छौँ। किरण र मेरो उमेर धेरै फरक छैन, त्यसैले ऊ मेरो मात्र भाई नभएर साथी पनि हो। हामी धेरै कुरा सँगै गर्छौँ। कहिले गीत गाउने, कहिले खेल खेल्ने, कहिले टिभी हेर्दै हाँस्ने। यति नजिक हुँदा-हुँदै पनि सानो-तिनो झगडा त कहिलेकाहीँ भइहाल्छ। तर हरेक पटकको झगडाले हाम्रो सम्बन्ध अझै गहिरो बनाउँछ। हाम्रो घरमा पाँचवटा कोठा छन्। एउटा भाडामा दिइएको, अर्को कोठामा बाबु–आमा, एउटा हाम्रो बस्ने, बाँकी एउटा लिभिङ र एउटा भान्छा। परिवारको आम्दानी साधारण भए पनि हामीसँग सधैं हाँसो र माया भरिएको खजाना छ। म सानैदेखि पढाइमा खासै तेज थिइनँ। मध्यमै चल्थ्यो। जब म कक्षा १० मा पुगेँ, बाबुले भन्नुभयो, “रक्षा, अब त होस्टेलमा राख्नुपर्ने बेला आयो। तेरो भविष्य यत्तिकै बिग्रन नहुने।” मलाई होस्टेल बस्ने रहर थिएन। घरको मायालु माहोल, आमाको पकाएको खाना, भाइसँगको हाँसो—यी सबै छोडेर अपरिचित ठाउँमा बस्ने
👉 Click Here for Full Story
