यो त धेरै अगाडिको कुरा हो, समयको हिसाबले करिब दुई हप्ता जति भयो होला। त्यो दिन म आफ्नो घरमा बसेर युट्युबमा भिडियोहरू हेर्दै थिएँ। अचानक मेरो फोनको घण्टी बज्यो। फोन धरानबाट मेरो बाल्यकालको साथी महेश गुरुङले गरेको रहेछ। "हेल्लो, के छ खबर? " उसले सोध्यो। "म त घरमै छु। " मैले छोटो उत्तर दिएँ। "म सन्चै छु। भोलि बिहान म काठमाडौंको लागि उड्दैछु, बिहान १० बजेतिर त्रिभुवन विमानस्थलमा पुग्छु, भेट्ने पक्का गर है," उसले भन्यो। "ए हो र! ल राम्रो भयो नि त! भेट नभएको पनि तीन वर्ष भइसक्यो। ल ल, भेट्नुपर्छ। अनि धेरै कुरा गरौला नि," मैले भनेँ। "भइहाल्छ नि यार, अनि यहाँ धरानतिर त खासै राम्री केटी भेटिन्नन्, त्यही भएर काठमाडौंमै आएर रमाइलो गर्ने विचारमा छु। " उसले मलाई सोध्यो। मलाई उसको कुरा सुनेर अचम्म लागेन, किनकि उसले केटीहरूका बारेमा सोध्नु उसको पुरानो बानी हो। मलाई थाहा भयो कि ऊ केटीहरूको अभावमा निराश भएको रहेछ। " "जे होस्, साथीले मेरो मनको कुरा बुझिहालेछ! ल ल, हुन्छ। मलाई त अहिले नै काठमाडौं पुगूँजस्तो भइसक्यो यार," उसले उत्साहित हुँदै भन्यो। "हतार नगर न यार! साह्रै गाह्रो भयो भने एक-दुई चोटि 'छोलेर' चित्त बुझाऊ, अनि यहाँ आएपछि रातभर मजाले रमाइलो गरौला नि," मैले ठट्टा गर्दै भनेँ।
"ल ल, त्यसो भए अहिलेलाई बिदा है। घरको लागि केही सामानहरू किन्न जानु छ, अब काठमाडौंमा भेटेपछि कुरा गरौला," भन्दै उसले फोन राख्यो। मैले पनि "ल ल, बाई" भन्दै फोन काटेँ। त्यसपछि म दिनभर अफिसको काममा व्यस्त भए। बेलुका घर फर्केर आएँ। त्यस रात मलाई निद्रै लागेन। म्यारिज रक्सीको स्वाद र रातभर रमाइलो गरेको क्षणहरू मेरो मनमा घुमिरहेका थिए। यताउता कोल्टे फेर्दा फेर्दै भुसुक्कै निदाएछु। बिहान ७ बजेतिर आँखा खुल्यो र नित्यकर्म सकेर फेरि अफिसतिर लागेँ। आज महेश आउने दिन, म बिहान ९:३० तिरै एयरपोर्ट पुगेँ। करिब दुई घण्टापछि महेशसँग मेरो भेट भयो। तीन वर्षपछि भेट हुँदा हामी निकै खुसी थियौँ। हामीले एउटा ट्याक्सी लिएर सिधै गोंगबुतिर लाग्यौँ, जहाँ मेरो साथी बाबुरामको गेस्ट हाउस थियो। गेस्ट हाउसमा पुगेर साथी बाबुरामसँग छोटो कुराकानी गरेपछि हामी रुम नम्बर ३०२ मा गयौँ। "ल, तिमी नुहाइधुवाइ गर, म चिया भनेर आउँछु," मैले महेशलाई भनेँ। "हुन्छ, चुरोट पनि मगाउनु है," महेशले भन्यो। "ल ल, सबै मगाउँला, तिमी पहिला फ्रेस हौ," भन्दै म काउन्टरतिर झरेँ। चिया र चुरोट अर्डर गरेर म बाबुरामसँग टेबलमा बसेँ। केही बेरपछि महेश पनि तल आयो। "रामे, दाइहरूको चिया छिटो ल्याइदे त," बाबुरामले काम गर्ने केटालाई भन्यो।
केटाले चिया र चुरोट ल्याइदियो। हामी चुरोट सल्काएर चियाको चुस्की लिन थाल्यौँ। केही बेरको कुराकानीपछि मैले महेशलाई सोधेँ, "ल त महेश, म अहिले अफिसतिर लाग्छु, तिमी आराम गर। लामो यात्राबाट आएको छौ, थाकेको होला। " "ल हुन्छ, काम पनि त गर्नै पर्यो नि। " उसले उत्सुक हुँदै सोध्यो। "छ यार, छ, कहाँ बिर्सन्छु र? ल ल, म बेलुका आउँछु है, बाई," भन्दै म मोटरसाइकल स्टार्ट गरेर अफिसतिर लागेँ। दिनभर काममा व्यस्त भएकोले ४:३० बजेको पत्तै पाइनँ। घडी हेर्दा झसङ्ग भएँ। हतार-हतार सबै काम मिलाएर म गोंगबुतिर लागेँ। ठिक ५ बजे म बाबुरामको गेस्ट हाउसमा पुगेँ। महेश त चिटिक्क परेर तयार भइसकेको रहेछ। "आइसकेऊ! ल ल, अब चाँडै लागौँ," महेशले भन्यो। मेरो मोटरसाइकल त्यहीँ राखेर हामी दुवै जना घुम्न निस्कियौँ। गोंगबुतिर एक घण्टाजति घुमेपछि हामी ठमेलतिर लाग्यौँ। “त्यसो भए आज मोबिल परिवर्तन गर्ने होईन त ? ” मैले सोधेँ । “फेर्ने नि दोस्त , पुतीमा चोपल्न नभेटेर टेन्सन भई सक्यो दोस्त , कति समय पड्काउँ जस्तो भई सक्यो ” उनले उत्सुक हुँदै भन्यो । ” अब केही बेर पछि ठमेलको डान्स रेष्टुरेण्ट छिर्ने र त्यहीको माल पडकाउने नि ” मेले सजिलै उत्तर दिए ।
ठमेल तिर घुम्दै गर्दा घुम्दै झमक्क साँझ पर्न थालि सकेको थियो । बिदेशी सेतो सेतो मुहार , कालो कालो अनुहारहरू यता उता घुम्दै थिएँ । नेपालीहरू पनि 👉 Click Here for Full Story
