आषाढ महिनाको शुक्रवार साँझ, आकाशमा बादलको चटारो थियो। बिद्यापीठबाट फर्कँदा अलि ढिला भइसकेको कारण गर्दा, बाटामा चल्ने माइक्रो, नगरबस सबै बन्द भइसकेका थिए। पैदल हिँड्ने मन त थियो, तर करिब एक घण्टाको दूरी सोच्दा शरीरले नै अस्वीकार गर्यो। त्यसैले म ट्याक्सी कुर्दै बाटो छेउमै उभिएको थिएँ। यत्तिकैमा एक युवती आइन्। उनले मलाई एकछिन हेरेर मुस्कान दिइन्। त्यो मुस्कानमा कुनै अनौठो आकर्षण थियो—सजिलो, आत्मीय र स्नेहले भरिएको। म पनि मुस्कान फर्काउन बाध्य भएँ। उनले सोधिन्
— “दाइ, ट्याक्सी कुर्नुभएको ?” “हजुर,” मैले छोटकरीमा जवाफ दिएँ। उनले फेरि भनिन्, “म पनि ट्याक्सी नै पर्खिरहेको थिएँ। तर अहिलेसम्म त एउटा भेटिएको छैन।” उनको स्वरमा हल्का थकाइ तर मिठास मिसिएको थियो। मैले सोधेँ, “कहाँसम्म जानु थियो ?” “मुस्ताङचोक,” उनले भनिन्। त्यो नाम सुन्नासाथ मेरो मन चहकियो। किनकि म पनि त्यहीँतिर नै जान लागेको थिएँ। “कस्तो संयोग ! म पनि मुस्ताङचोक नै जान लागिरहेको थिएँ।” उनले तुरुन्तै हाँस्दै भनिन्, “वाह, अब त दुवै मिलेर ट्याक्सी लिनुहोस् न, खर्च पनि आधा-आधा। एक्लै त चार सय लिन्छ, दुई सयमै पुगिहाल्छ।” मैले समर्थन जनाएँ। उनको व्यवहार खुलेर बोल्ने, सहज र रमाइलो थियो। बाटो लामो भएकाले कुरा स्वाभाविक रूपमा पढाइतिर पुग्यो। उनले भनिन्— “म बि.ए. दोस्रो वर्षमा पढ्छु।” मैले सोधेँ, “पढाइसँगै अरु केही काम पनि गर्नुहुन्छ ?” एकछिन मौन भएर मुस्कुराउँदै उनले भनिन्— “थोरै काम गर्छु, खर्च धान्नुपर्छ नि।” उनको स्वरमा कुनै गुनासो थिएन, बरु आत्मविश्वास थियो। उनले आफ्नी आमा विधवा भएको, घरमा दुई जना साना बहिनी पढिरहेको कुरा खुलाइन्। “मैले जति सक्छु, आमा र बहिनीलाई सघाउँछु। पढाइ पनि छोडेको छैन,” उनले थपिन्। मलाई उनको कुरा सुन्दा मनमा एक किसिमको सम्मान जाग्यो। कतिपय अवस्थामा मान्छेको सौन्दर्य रूप वा श्रृंगारमा मात्र होइन, उनको आत्मबल र सहनशीलतामा पनि झल्कन्छ भन्ने महसुस भयो। हामी बीचको संवाद क्रमशः आत्मीय हुँदै गयो। बिस्तारै उनले आफ्नो डेरा मुस्ताङचोकमै भएको बताएपछि, मलाई उनलाई अझै नजिकबाट चिन्न मन लाग्यो। बाटोको कोलाहल बीचमा पनि हाम्रो कुरा मात्र गुञ्जिरहेको थियो—मानौँ हामी वरिपरिको भीड अस्तित्वमै थिएन। केही बेरमै ट्याक्सी आइपुग्यो। उनले हात उठाउँदै रोकिन्। हामी भित्र पस्यौं। ट्याक्सी चल्दै थियो, तर मेरो मन भने उनको शब्द, उनको हाँसो र त्यो सजिलो मुस्कानमा अड्किएको थियो। उनले फेरि सोधिन्—
“दाइको घर मुस्ताङचोकमै हो त ?” मैले हल्का मुस्कान दिँदै भनेँ— “यता होइन, म त पोखराबाहिर बस्छु। तर आज संयोगले यहाँसम्म आएको।” म अवाँक रहेँ । धेरैबेर चुप लागेर बसेको देखेपछि उसले आफै सोधी – “विश्वास लागेन हजुरलाई ? अहिले पनि म यहाँ कसैले बोलाएर आएकी थिएँ तर यहाँ आईसकेपछि बोलाउने मान्छेले भन्यो उसकी श्रीमती अचानक माइतबाट फर्की रे भर्खर । त्यसैले डेरामा फर्किन लागेको अहिले ।” म फेरि पनि निशब्दः रहेँ । तालचोकबाट ट्याक्सी हुत्तिदै हामीनेर आयो । युवतीले आवाज दिईन – “ट्याक्सी..” “दाईको घर नै यता हो र ?” ट्याक्सीभित्र पस्नुभन्दा अगाडि केहिबेर अगाडिदेखि स्थगित वार्तालापलाई पुनः सुचारु गर्दै युवतीले यस्तो प्रश्न गरीँ । जबाफमा मैले भनेँ –“यता हैन । पोखराबाहिर हो ।” ट्याक्सीचालकले युवतीलाई हेर्दै सोध्यो – “कहाँसम्म ?” मैले जवाफ फर्काएँ – 👉 Click Here for Full Story
