ढक ढक…!’ ढोका बजाएको केही क्षणमै ढोका बिस्तारै खोलियो। ढोकामै उभिएकी युवतीलाई देख्नेबित्तिकै मेरो मन अनौठो तरिकाले धड्किन थाल्यो। उसले सामान्य सेतो टिसर्ट र निलो स्कर्ट लगाएकी थिई, तर उसको सरल लुक्समा नै एउटा अनौठो आकर्षण झल्किरहेको थियो। अनुहारमा हल्का लाली, हाँसोले भरिएको चन्चलता र गाढा लिपिस्टिकले उसलाई अझै आकर्षक बनाएको थियो। कोमल परफ्युमको सुवास हावासँगै आइपुग्दा झन् आत्मा नै नाचेजस्तो भयो। “हाई!” ऊ खुसीले आँखा झिम्काउँदै भनी। “हाई…” म अचम्म परेर मुस्कुराएँ। “के गर्दै हुनुहुन्थ्यो?” मैले सोधें। “रेडी हुँदै थिएँ,” उसले हाँस्दै जवाफ दी, “कम इन्साइड।” म उसको निम्तो मान्दै भित्र पसेँ। भित्रको फ्ल्याट निकै सफा र सुव्यवस्थित देखिन्थ्यो।
सोफामा बस्न इशारा गर्दै ऊ आफैं पनि नजिकै आयी। म बोल्न खोज्दै थिएँ, तर उसको उपस्थितिले नै आधा कुरा भइसकेजस्तो लागिरहेको थियो। आज बिहानको दिन केही फरक थियो। म काठमाडौंका बैंकहरूमा मार्केटिङ प्रपोजल लिएर दौडधुप गर्दै थिएँ। हिजो फोनमै “भोली आउनुस्” भन्ने भनिएको थियो। त्यसैले बिहान ११ बजेतिर म बैंकको दोस्रो तलामा पुगेको थिएँ। रिसेप्सनमा बसेकी केटीले सोफामा बस्न इशारा गरिन्। वरिपरि हेर्दा प्रायः सबै केटीहरू व्यस्त देखिन्थे—कम्प्युटरमा टाइप गर्दै, फाइल मिलाउँदै वा फोनमा कुरा गर्दै। त्यतिबेला अचानक एक मधुर स्वरले मेरो ध्यान तान्यो। “हेल्लो सर…” म टाउको उठाएर हेर्दा, मेरो सामु एउटी युवती उभी थिई। उसको हाजिरी अरुभन्दा फरक थियो—आँखामा चमक, अनुहारमा आत्मविश्वास अनि मुस्कानमा एक किसिमको जादु। उसले कालो गाजलले सजिएका आँखा हल्का झिम्क्याई। कपाल लामो तर टुप्पामा हल्का रातो रंग, निधारमा छोटो लहरिया। मानौँ कसैले विशेष गरी चित्र बनाएर पठाएको चित्रजस्तै। उसले हात अगाडि बढाई। “हेल्लो, मेरो नाम लसिता।” मैले पनि हात मिलाएँ। उसको हात न त धेरै नाजुक, न त कठोर—तर एउटा आत्मीय स्पर्श थियो जसले मनको कुण्ड तातो बनाइदियो। हामीले परिचय साट्यौं। म उसको अनुहारतिर हेर्दै रहेँ, उसमा एउटा बेग्लै आत्मविश्वास र जीवन्तता झल्किरहेको थियो। “बस्दै गर्नुस्, यहाँ आरामसँग कुरा गरौँ,” उसले भनिन्। अनि मलाई छेउको क्याबिनमा लैजाने इशारा गरिन्। म उसको पछि लागेँ। हिँडाइको ढंगमै उसको भित्री आत्मविश्वास झल्किरहेको थियो। अरु भन्दा फरक, ऊ आफूलाई सजिलै प्रस्तुत गर्न सक्थी। म उसलाई हेर्दै थिएँ, अनायासै मनमा आयो—आजको भेट केवल कामको लागि मात्र होइन, कुनै नयाँ अध्याय सुरु हुने संकेत पनि हुनसक्छ। क्याबिनमा पुगेर ऊ मेरो सामु बसिन्।
उसको कम्मर वान्की परेको। त्यो सेतो सर्ट उसैलाई मात्र सुहाएको जस्तो लाग्यो। क्याटवाक गरेको जस्तो हिडाँइ, उसका दुई तिघ्रा आपसमा रगडिन्थे, अनि पुठो लच्किन्थ्यो। उ आफ्नो वास्ना छोड्दै अघि हिड्दै थिइ, पछि पछि म थिए। ‘बसौं सर।’ उसले सोफा देखाई। ‘यु क्यान कल मी बिक्रम’, मैले हाँस्दै भने। ‘ओके बिक्रम, म के गर्न सक्छु तपाईको लागि?’ ‘मलाई तपाईको कम्पनीको सहयोग चाहियो, इन रिटर्न आई विल प्रोमोट युर कम्पनी एण्ड प्रोडक्ट्स।’, मैले सर्टकर्टमा भने। ‘ओके, ह्वट् क्यान आई डु?’ ‘स्पोन्स आवर कम्पनी, ड्याट्स अल।’ उ हाँसी। ‘केही पर्सनल सोध्न सक्छु।’, बिजनेस मिटिङमा व्यक्तिगत किन? तर यो प्रश्न लसिताको लागि सोध्न कि त म पागल हुनुपर्थ्यो कि उ कुनै सामान्य देखिने केटी हुनुपर्थ्यो। न म पागल थिएँ। न उ कुनै सामान्य केटी नै थिई। उसको बोल्ने शैली, मनै चुडाउने गरि मुसुक्क हाँस्ने अनि ठूला ठूला आँखाको चन्चलता। उ असामान्य थिई। ‘मात्र तिमीले।’, मैले हाँस्दै भने। ‘तपाईको घर चाँही कता हो। काठमाडौं कै पक्कै हुनुहुन्न।’, उसले मेरो बोल्ने शैलीमा के याद गरि कुन्नी। ‘पोखरा। तपाईको यतै होर?’ ‘होइन, मेरो धरान हो।’ ‘हो? तपाईको सुन्दरताको रहस्य बल्ल खुलाउनु भयो। सुनेको थिएँ, आज आफ्नै आंखा अगाडी देख्दै छु।’ ‘थ्याङ्गस्।’, उ मुस्काई। ‘नो, थ्याङ्गस् त मैले भन्नु पर्छ। तपाई जस्तो केटी सधैँ भेटिदैनन्।’ कोठा उसको पर्फ्युमको बासनाले मगमग थियो। प्रशंसा पछि उ हाँसी। अनि कपाल मिलाउँदै भनी, ‘केटा भन्या केटै हुन।’ ‘हो नि। राम्री केटी अगाडी हुँदा होस गुमाउँछन्।’ ‘किन तपाईको होस् गुमिसक्यो र?’ ‘गुम्दै छ।’ ‘कहाँ बस्नु हुन्छ?’, उसैले सोधी। ‘लगनखेल’, ‘हो र? हामी नजिकै रहेछौं त?’ नजिकै रहेको शब्दले खुसीले भुक्क फुले। यस्ती केटी नजिकै बस्ने रहिछ। चिनजान हुँदैछ, आज अफिसिअल छोड्दै भाई। ‘नजिकै कहाँ?’ ‘पाटन नजिकै बस्छु।’ हिडेर १५ मिनेट। ढुक्क भएँ। ‘को को हुनुहुन्छ?’ ‘अहिले त एक्लै छु।’, खुसीले त्यहिँ उफ्रिउँ जस्तो भयो। ‘तपाई?’ ‘मेरो एउटा साथी छ।’ ‘साथी कि साथीनी?’, उसले जिस्किदैँ सोधी। ‘साथी। साथीनी त अब खोज्दै छु।’ ‘साथीनी पनि भेटिहाल्नु भो, लौ आज बेलुका कृष्ण मन्दिर तिर घुम्न जाऔँ न त, फ्रेस भईन्छ।’ ‘यू मिन डेट?’ मैले उसका आँखमा हेर्दै भने। ‘सिमिलर।’ मस्किदैँ भनी। ‘बेलुकी ६ बजे, म फोन गर्छु।’ ‘ओके।
’, उसले भनी। फोन नम्बर साँटासाँट गरेर हामी छुट्टियौं। उसको पछि पछि उसको फ्ल्याटमा पसेँ। सायद केटी मात्र बस्ने घरमा पहिलो पटक आएकाले पनि होला, निकै व्यवस्थित थियो। बैठक कोठामा बसेँ। उ आफ्नो कोठा तिर लागि। ढोका लगाई। म कोठा हेर्न थाले। भित्तामा फोटा टाँसिएका थिए, सायद उसका परिवारका थिए। सानोमा खिचिएका फोटो टन्नै थिए। सानाका तस्बिरमा पनि उ अहिले झै गुडियाँ रहेछी। फोटाहरुमा उसलाई छोटै लुगामा बढी देखिन्थ्यो। टिभी अन गरेँ। अंग्रेजी फिल्मको च्यानलमा इन्टिमेट सिन चल्दै थियो। म भने केटीको कोठामा पहिलो पटक यसरी छिरेकोमा थोरै बेचैन थिएँ। उ सेतो टिसर्टबाहिर कालो वाउटर अनि निलो टाइट पाइन्ट लगाएर कोठाबाट निस्की। ‘यु लुक प्रिटी’ ‘रियल्ली? थ्याङ्ग्स्।’ उ मस्की। हामी बाहिर निस्क्यौं। बेलुकी भरी पाटक घुमियो। मान्छे छिचोल्दै पसल पसल चाहर्दै थियौँ। फोटो खिच्दैँ, त्यहाँ आएका जोडीको टिप्पणी गर्दै हिड्दा उ निकै फ्र्याङ्क भइसकेकी थिई। खाजा खाएर हामी बेलुकी १० बजे तिर फर्कने भनि उसको कोठासम्म पुर्याउन हिडेँ। साँचो खोल्यौं। उ चिया पकाउन किचनमा पसि। अनि चिया बसालेर बाथरुम छिरी। पाँचै मिनेटमा नुहाएर फर्की। चिया कपमा हाली अनि हामी गफिन थाल्यौं। आज निकै रमाइलो भयो भन्दै उसले धेरै पटक दोहोर्याई। म भने नुहाएपछि लगाएकी लुज टिसर्टको माथीबाट देखिएको क्लिभेजमा ध्यान दिदैँ थिए। टिसर्ट बाहिरबाट देखिएको स्तनका रेखा त यस्ता छन् भने उसलाई ती चिजको देख्न, समात्न, चाख्न पाएँ। उसैको बारेमा सोच्दै उसका गफ सुन्दै थिएँ। उसका अफिसमा गफ, उसका पहिलेका कलेजक गफ। अनि स्कुल पढ्दाका गफ। काठमाडौंँ आउँदा केटाले जिस्काएको, अफिसमा बोसले प्रोपोज गरेको देखि उसका गफ सुन्दै रातको ११ बजिसकेछ। उसले हाई गर्न थाली। सुत्ने बेला 👉 Click Here for Full Story
