यो कथा एउटा बोर्डिङ स्कुल भित्रको हो। अझ त्यस स्कुलको होस्टेलको, जहाँ केटी मात्र पढ्थे र बस्थे। त्यहाँको हावा–पानी नै फरक थियो, मानौँ भित्तामा टाँसिएका तस्वीरदेखि बिहान उठ्दा सुनिने हाँसो र कच्याककुचुक गर्ने खुट्टाको आवाजसम्म सबैमा किशोरी उमेरको ताजगी मिसिएको। हेडमास्टर पनि म्याडम नै थिइन्, शिक्षकभन्दा मिसहरू बढी। बिहानदेखि बेलुकीसम्म स्कुलको मैदान, कक्षाकोठा, होस्टेल, सबै ठाउँ केटीकै उपस्थितिले भरिन्थ्यो। मैले त्यही वातावरणमा साथीहरूमध्ये केहीलाई अझ नजिकको साथी बनाएँ—कसैले त मलाई गर्लफ्रेन्ड नै भन्यो। उमेर अलि बढ्दै गएपछि यस्तो आकर्षण स्वाभाविकै होला जस्तो लाग्छ। जताततै एउटै उमेरका साथी, एउटै किसिमका हाँसो, एउटै किसिमका गुनगुन। यसैले होला, अरू केही भन्दा पनि आपसी नजिकपन नै ठूलो कुरा बन्न थाल्यो। मैदानमा झन् रमाइलो हुन्थ्यो। कसैले बास्केटबल खेल्थे, कसैले फुटबल। कोही ब्याडमिन्टनमा त कहिलेकाहीँ टेबल 👉 Click Here for Full Story
