फोनको घण्टी अचानक बज्यो। मैले स्क्रीनतिर हेरेँ। अपरिचित नम्बर थियो। अलि संकोच मान्दै उठाएँ। “दाइ, मलाई लिन आउनुस् न,” उसको आवाज आयो। “को हो तिमी?” मैले अलिकति अचम्म मान्दै सोधेँ। “सम्झना हो नि, म सम्झना!” ऊ हाँस्दै भनी। नाम सुनेपछि म केही क्षण त स्तब्ध भएँ, त्यसपछि पुरानो सम्झना झल्किन थाल्यो। “ओहो, सम्झना! ल, बस्नू त, म आइहाल्छु।” बाइकमा हुर्हुराउँदै उसको घर पुग्दा साँझको हल्का हावा चलिरहेको थियो। आँगनको डिलमा ऊ बसिरहेकी थिई। निलो जिन्स र सेतो टिसर्टमा सजिएकी, सरल तर आत्मविश्वासी देखिएकी थिई। उसको अनुहारमा एउटा छुट्टै चमक थियो—बैंसको ताजगी, खुला मनको आत्मियता। “आउनु भएको छ दाइ!” ऊ उठेर खुशीले भनी। “ल, बस, घुम्न निस्किऊँ,” म मुस्कुराएँ। बाइकको पछाडि बसेर ऊ एक हातले हल्का समातेर बस्दा बाटोका दृश्य अझ रमाइला लाग्न थाले। हामी सिधै घर नपसी लामो गफ गर्न गाउँ नजिकैको डाँडातिर लाग्यौं। माथि-माथि चढ्दै जाँदा ऊ निरन्तर कुरा गरिरहेकी थिई। कहिले ब्रह्माण्डको रहस्य, कहिले अन्तरिक्ष यात्राको सपना, कहिले जीवनका साना अनुभव। म उसकै प्रश्नले मोहित भइरहेको थिएँ। त्यस्तो जिज्ञासा, त्यस्तो तर्क गर्ने शैली मैले यस उमेरका अरू केटीमा देखेको थिइनँ। कतिपय त सेल्फी र मोबाइलमै हराउँथे, तर सम्झना त फरक रहिछे। जंगलको बाटो हुँदै डाँडाको शिखरसम्म पुग्दा साँझ परिसकेको थियो। सुनौलो सूर्यास्त आकाशमा रङ भर्दै थियो। हामी ढुङ्गाको माथि बसेर गफ गर्न थाल्यौं। चरा फर्किँदै थिए, पातको स्याँस्याँ आवाजले वातावरणलाई अझ शान्त बनाइरहेको थियो। “दाइ, कहिलेकाहीँ लाग्छ, जीवन भन्नेजस्तो कुरा त हामी आफैंले सिर्जना गरेको कथा मात्र हो जस्तो,” उसले गम्भीर मुद्रामा भनिन्। मैले उसको अनुहारतिर हेरें। हल्का हावा चल्दा उसका कपाल अनुहारमा खेलिरहेका थिए। “तिमीले भन्ने कुरा गहिरो छ। तर यही कथाभित्र रमाउन सक्नुपर्छ नि,” मैले जवाफ दिएँ। ऊ मुस्कुराई। त्यो मुस्कानमा त्यस्तो मिठास थियो, जसले मनमा आनन्द जगाउँछ। हामी एक आपसको नजरमा हराउँदै केही क्षण मौन भयौं। कुनै शब्द नभए पनि त्यो मौनले धेरै कुरा भनिरहेको थियो—नजिकिँदै गरेको सम्बन्ध, विश्वास, अनि हल्का रोमान्सको मिठास। 👉 Click Here for Full Story
