गाउँको छेउमै एउटा सानो घर थियो। त्यही घरमा म भर्खरै सरुवा भएर आएको थिएँ। उमेरले पच्चीस नाघेको, शिक्षक पेशामा प्रवेश गरेको अलि–अलि समय मात्र भएको थियो। गाउँ शान्त थियो, साँझपख पिपलको रूख मुनि गफगाफ गर्ने बुढापाकाहरू, खेतबाट फर्किएका हलो जोत्न थाकेका किसान, अनि पर–परसम्म फैलिएको हरियो डाँडाले गाउँलाई खासै आकर्षक बनाएको थियो। यस्तै बेला मेरो जीवनमा उसको प्रवेश भयो। ऊ गाउँकै कन्या होइन, तर पढाइका लागि म बसेको ठाउँमा आफ्नो मामाघर आएकी थिई। करिब बाइस–तेइस वर्षकी, अनुहारमा लाजसँगै मुस्कान खेलाउने, सधैं चुलबुली बानी। गाउँका अरु केटीहरू भन्दा फरक लाग्ने कारण यही थियो—उसको बोल्ने ढंग, खुला मन, अनि रमाइलो स्वभाव। पहिलोपटक भेट्दा ऊ किताबको झोलामा लापरबाहीले थिचिएको फूल निकालेर मलाई दिएकी थिई। "सर, यो तपाईँका लागि होइन है, तर मलाई लाग्छ तपाईँलाई राख्दा राम्रो देखिन्छ।" भन्दै हाँस्दा उसको आँखामा एक किसिमको चमक थियो। म अनायासै मुस्कुराएँ, अनि त्यो दिनपछि हाम्रो भेट बारम्बार हुन थाल्यो। गाउँको बाटो साँझ ढल्किँदा खास रमाइलो हुन्थ्यो।
म र ऊ दुवैजना किताबको बहानामा खेतकिनार हुँदै हिंड्थ्यौं। अरूलाई लाग्थ्यो हामी पढाइको कुरा गर्दैछौं, तर वास्तवमा हाम्रा कुरा पढाइभन्दा टाढा पुग्थे—बाल्यकालका रमाइला खेलहरू, सपना, भविष्य, अनि कहिलेकाहीँ मनमा बसेका डर र आशंका। उसको रमाइलो बानी यस्तो थियो, कहिलेकाहीँ हावामा हात फैलाएर उभिन्थी र भन्थी, "जीवन यही हो नि सर, हावासँगै बग्ने।" म टोलाएर उसको अनुहार हेर्थें। त्यस क्षणमा लाग्थ्यो—उसको हाँसोमै गाउँ उज्यालो भएको हो। हाम्रो नजिक्याहट बढ्दै गयो। साँझपख ऊ कहिलेकाहीँ म बसेको घरतिर आउँथी। चिया बनाउँदै भन्थी, "आज तपाईंलाई पढाइभन्दा पनि गीत सुनाउँछु।" अनि मधुर स्वरमा गाउँकी परेलीहरूका गीत गुनगुनाउँथी। उसका स्वरमा एक किसिमको मिठास थियो, जसले घरको शान्त वातावरणलाई झन् जादुमय बनाउँथ्यो। दिनहरू बित्दै गए। हाम्रा भेटघाट अब पढाइ वा बहानामा मात्र सीमित रहेनन्। गाउँको मेलामा सँगै जान, खेतको मेवा टिप्न, बर्खाको बेलामा पानीमा भिजेर हाँस्न—यी सबै क्षणहरूले हाम्रो सम्बन्धलाई अझ गहिरो बनाए। तर गाउँमा कुरा लुक्दैनन्। बुढापाकाहरूले कानाफुसी गर्न थाले, "यी दुईको कुरा केही बढी गहिरो त भएको छैन?" हामी भने आफ्नै संसारमा मग्न थियौं। मलाई उसप्रति आकर्षण मात्र थिएन, एक किसिमको जिम्मेवारीको भाव पनि पलाएको थियो। ऊ मेरो लागि साथी मात्र होइन, भविष्यको सहयात्रीजस्तो लाग्थी। एक साँझ खेतको डिलमा बसीरहँदा ऊ गम्भीर हुँदै भनी, "तपाईंलाई थाहा छ, गाउँमा मेरो बिहेको कुरा चलिरहेको छ। तर म चाहिँ मेरो जीवन तपाईं बिना कल्पना नै गर्न सक्दिन।" म पनि केही बेर मौन रहेँ। हावाले खेतका गहुँका बालबालाइ हल्लाइरहेको थियो। अन्ततः म जवाफ दिएँ, "यदि तिमीले विश्वास गर्छ्यौ भने, यो बाटो हामी मिलेर अघि बढाऔं।" एक दिन उ मेरो हात समातेर हातमा फुल बनाउन थाली। उसका कोमल हात पहिलो पटक मेरो हातमा त्यसरी जोडिएको थियो।
बिस्तारै मैले पनि उसको हात समातेर बुट्टाहरु बनाउन थाले। कहिले त घन्टौ एकअर्काको हातमा कोरेरै बित्थ्यो। बिस्तारै खाटमा बसेको बेला पढाइको काम बन्द भयो। एकछिन पढेपछि भुँइमै किताब छोडेर उ खाटमा उक्लिहाल्थी, तल आउ भन्दा मान्थीन, अनि म पनि माथी खाटमा चढ्थे। उ खाटमा बस्ने, पल्टिने, सुत्ने गर्थी। उसको टिसर्ट भित्र स्तनले बनाउने खाल्डो ठूलो हुँदै गएको देख्थे। ब्रा लगाउने चलन गाँउमा थिएन, ब्लाउज लगाएकी हुन्थी कहिलेकाही। तिन महिना बितिसकेको थियो। उसलाइ काखमा राख्दा स्कर्ट भित्र हात हालेर साँप्रा मुसार्न सुरु गरेको थिए, उसकै आमा हुँदा पनि त्यस्तै गरिदिन्थे। उसलाइ एकदिन स्कुलमा एउटाले 👉 Click Here for Full Story
