अपार्टमेन्टमा बस्न थालेको धेरै महिना भइसकेको थियो। विश्वविद्यालयको कक्षा सकेर म प्रायः साँझ ढिला मात्र फर्किन्थेँ। त्यो दिन पनि थकित शरीर लिएर फर्किएँ। ढोका खोल्दै भित्र पसेँ, तर आज वातावरण केही फरक थियो। सामान्यतया सुनसान लाग्ने फ्ल्याटमा जीवनको आभास भयो। दुई वटा खाली कोठामध्ये एकमा अब नयाँ भाडादार बसिसकेको रहेछ। भित्र हलचल सुनियो। फर्निचर सर्ने आवाज, सामान मिलाउने खटर-पटर। कौतुहल जाग्यो र ढोका हल्का फिँजाएँ। त्यहाँ एक युवती आफ्नो नयाँ कोठा सजाइरहेकी थिइन्। उनी मेहनतमा डुबिरहेकी थिइन्—कहिले दराजमा कपडा मिलाउँदै, कहिले कुर्सी र टेबुल तानेर ठाउँ मिलाउँदै। उनी आत्मविश्वासी देखिन्थिन्, तर उनको अनुहारमा नयाँ सहरमा आएको हल्का संकोच पनि झल्किन्थ्यो। मलाई देखेपछि उनले मुस्कुराउँदै भनिन्, “अल्मारी अलिकति सार्न गाह्रो भइरहेको छ, सहयोग गर्छौ?” म पनि नहिच्किचाई तुरुन्तै जवाफ दिएँ, “पक्कै गर्छु नि।” त्यसपछि हामी मिलेर ठूलो अल्मारी कोठाको कुनामा सारेँ। काम गर्दा-गर्दै गफ पनि सुरु भयो। उनी बीचमा सोधिन्, “तिम्रो नाम के हो?” “अङ्कित,” मैले भनें, “तपाईको?” “रुचिका।” नाम सुन्दा नै कुनै कथा जस्तो लाग्यो। मैले हाँस्दै भनेँ, “नाम त निकै रमाइलो रहेछ। यो कसको रुचि हो त?” उनले पनि हाँस्दै जवाफ दिइन्, “आफ्नै रुचि हो।” सामान मिलाउने क्रममा उनको सहज व्यवहारले 👉 Click Here for Full Story
