म सीता। उमेर barely बीस पुगेको थियो जब पार्टीमा लागेँ। गाउँमा रातभरि सुन्ने गरेको थिएँ—अन्याय, शोषण, भेदभाव अन्त्य गर्न हामीले क्रान्ति गर्नैपर्छ। त्यसबेला म आमाको आँखाभरि आँसु र बाबुको पसिनाले भिजेको निधार मात्र देख्थेँ। त्यसैले बन्दुक उठाएँ। तर सायद मलाई थाहा थिएन—बन्दुकभन्दा गहिरो एउटा कथा मेरो जीवनमा लेखिँदै थियो। २०५८ सालको जाडो। रुकुमको हरियो जंगलमा पहिलो पटक मैले अर्जुनलाई देखेँ। उनले त्यो बेलामा खाना पकाउने जिम्मा लिएका थिए। आगोको धुवाँभित्र उनको अनुहार हल्का रातो थियो। मलाई देख्दा मुस्कुराए, अनि भने, “पानी ल्याउन तिम्रो साहस, युद्ध जित्न पर्याप्त हुन्छ।” उनको त्यो वाक्य सुन्दा हृदय अनौठो धड्कियो। म हाँसेँ मात्र। तर मनमा के भएछ—त्यो म आफैँलाई पनि थाहा थिएन। जंगल सजिलो थिएन। बिहानदेखि बेलुकासम्म पैदल हिँड्नुपर्थ्यो। कहिले खाना हुँदैनथ्यो, कहिले टिनको गिलासमा मात्र चिया। तर कठिनाइमा पनि अर्जुनसँग भएको कुरा 👉 Click Here for Full Story
