हाम्रो घरको तल्लो अपार्टमेन्टमा एक युवती बस्थिन्। उहाँको नाम तृषा थियो। करिब २६–२७ वर्षकी, अविवाहित, पढाइले स्नातक सकेर अब आफ्नै करिअर बनाउन खोज्दै थिइन्। तृषा निकै आत्मविश्वासी स्वभावकी थिइन्। हिँडडुल गर्दा उनको ढंग, बोल्ने तरिका, र जीवनप्रतिको दृष्टिकोणले उहाँलाई अरु भन्दा फरक बनाउँथ्यो। म भने भर्खर १९ वर्षे। कलेजमा पहिलो वर्ष पढ्दै थिएँ। घरबाट बाहिर नयाँ जीवन सुरु गर्ने उमेर, जहाँ नयाँ सपना, नयाँ उत्साह र अलिकति डर पनि हुन्छ। जब म तल्लो अपार्टमेन्टबाट माथि चढ्थेँ, प्रायः तृषासँग भेट हुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ ढोका बन्द गर्दै गर्दा वा बजारबाट फर्कँदै गर्दा हामी ठोक्किन्थ्यौँ। सुरुमा नमस्ते मात्र गर्थ्यौँ, पछि सानो हाँसो मिसिएको कुरा हुन थाल्यो। तृषा व्यस्त देखिन्थिन् तर सधैं खुसुक्क मुस्कुराउन भुल्दिनथिन्। त्यो मुस्कानमा केही यस्तो थियो जसले दिनभरको थकाइ मेटिदिन्थ्यो। मलाई थाहा थियो, उनी मेरो भन्दा धेरै उमेरकी थिइन्, तर त्यो कुरा भन्दा ठूलो कुरा थियो हाम्रो भेटमा आउने सहजता। एकदिन म पढाइका नोटबुक बोकेर ढोका खोलेँ, उनी पनि हातमा केही किताब लिएर बाहिर निस्किँदै थिइन्। “ओ, तिमी पनि कलेज? कुन विषय?” उनले सोधिन्। मैले लजाउँदै मेरो विषय भनेँ। त्यसपछि त हाम्रो कुरा लामो भयो—किताब, चलचित्र, सपनाबारे।
उहाँले आफ्ना अनुभव बाँडिन्, कुन गल्ती नगर्नु भन्ने सल्लाह दिनुभयो। म सुन्दै थिएँ, जस्तो लाग्यो एकदम नजिकको साथी भेटिएको छ। समयसँगै हाम्रो भेट्ने क्रम बढ्दै गयो। कहिलेकाहीँ आँगनमा बस्ने, कहिले सीढीमा केही बेर कुरा गर्ने। तृषा कहिल्यै घमण्ड देखाउँदिनथिन्। बरु उनी मभन्दा उमेरमा जेठी भए पनि, मलाई बराबरीको साथीझैँ व्यवहार गर्थिन्। एक साँझ बिजुली गएको बेला, सिँढीमा अँध्यारो थियो। म
👉 Click Here for Full Story
