वर्षौँपछि म गाउँ फर्किएँ। गाउँमै जन्मिएँ, हुर्किएँ तर शहरतिर बसाइँ सरेपछि गाउँको बाटो नै बिर्सिएको जस्तो भएको थियो। तर योपटक घर फर्किँदा गाउँको हावा, बास्ना, र हरेक गलीले मलाई नयाँ अनुभव दिइरहेको थियो। गोठबाट उर्लिएको गोरुको घण्टीको आवाज, आँगनमा हसाएर खेलिरहेका बालबालिका, अनि खेतबारीमा रमाइरहेका किसानहरू—यी सबै दृश्यले मनमा पुराना याद जगाइदिए। बाल्यकालमा सँगै खेलेका साथीहरू आज ठूला भइसकेका रहेछन्। कतिपयलाई त चिन्नै मुस्किल भयो।
सानैदेखि चिनिएका फुच्ची केटाकेटीहरू अब जवान भइसकेका रहेछन्। बजारमा भेटिँदा उनीहरूको हाँसो, रमाइलो, र सादगी देख्दा मनमै मिठो कम्पन चल्थ्यो। भोलिपल्ट बिहानै गाउँ चहार्न निस्किएँ। बाटैभरि भेटिने जति सबैसँग कुरा गर्दै जान्थेँ। कसैले पुराना दिन सम्झाइदियो, कसैले शहरको कुरा सोध्यो। तर हरेक भेटमा एउटा आत्मीयता, अपनत्व झल्किन्थ्यो। त्यसै घुम्दै गर्दा खेतबारीतिर आँखा पुगेको थियो। त्यहाँ बिहानैदेखि घाँस काट्न आएकी एक युवतीलाई देखें। सेतो रङ्गले झकिझक पारी एक प्रकारको चमक ल्याइरहेकी थिइन् उनी। सादासिधा पहिरनमा 👉 Click Here for Full Story
