साथीको आमा काठमाडौं पसेको आज ठीक सात दिन पुगेको थियो। उहाँको स्वभाव यस्तो मिठासले भरिएको थियो कि पहिलो भेटमै परिवारको माया झल्किन्थ्यो। बिहान बेलुकी समयमै खाना तयार पार्ने न्यानो स्वरमा बोल्ने अनि आफ्नै परिवारजस्तै हेरचाह गर्ने उहाँलाई देख्दा मलाई कहिलेकाहीँ आफ्नै आमा झैँ लाग्थ्यो। उहाँ आउनु अघि त हाम्रो दिनचर्या एकदम अस्तव्यस्त हुन्थ्यो। बिहानै उठेर ब्रेकफास्ट खाने बानी नै थिएन। तर उहाँ आएपछि तात्तातो चिया पराठा अनि मिठास भरिएको मुस्कानसहितको बिहानले फ्ल्याटको वातावरणै बदलियो। घर भित्र पस्दा पनि उहाँले ल्याउने मिठाई फलफूल र स्वादिला खानेकुराले सबैलाई रमाइलो माहोल बनाइदिन्थ्यो। उमेरले ४५ कटिसक्नुभयो तर अनुहारमा त्यो आत्मिय चमक अझै हराएको थिएन। चुलोमा पकाएको खानाको मात्र स्वाद थिएन उहाँको बोलीमा पनि माया मिसिएको हुन्थ्यो। साथीको परिवारको कुरा गर्दा उहाँकी छोरी दुई वर्षअघि नै विवाह गरेर आ-आफ्नो संसारमा रमाइरहेकी थिइन्। श्रीमान् भने जागिरका सिलसिलामा काभ्रेतिर हुनुहुन्थ्यो। साथीले प्रायः आफ्ना बाबुआमाबारे गर्व गरेर कुरा गर्थ्यो। “हाम्रो आमा-बाबु त साँच्चै संस्कारी मान्छे सबैको मन जित्ने खालका” भन्ने उसको भनाइ उहाँसँग भेट्दा ठ्याक्कै मिल्दोजुल्दो लाग्थ्यो। काठमाडौं आउनु भएको एक साताभित्रै साथीले आमा र मलाई शहरका धेरै धार्मिक स्थान घुमाइसकेको थियो। पशुपतिनाथ बुढानिलकण्ठ दक्षिणकाली… प्रत्येक मन्दिरको यात्रा नै एक छुट्टै अनुभव थियो।
बिहानै आठ बजे उठ्दा आमाले पूजा गर्दा बजाउने घण्टीको ध्वनि हाम्रो ढिलासुस्ती 👉 Click Here for Full Story
