बाबा र आमाको प्रेमकथा गाउँमा अझै पनि चर्चित छ। उनीहरूले तामझामसहितको बिहे होइन, मन मिलेर भागेर गरेको बिहे हो। त्यतिबेला दुबै जना किशोरावस्थामै थिए—१७–१८ वर्षको नाजुक उमेर। न त पैसा थियो, न त कुनै ठूला योजना। तर मनको माया भने अटल थियो। त्यसकै फलस्वरूप केही वर्षमै हामी दुई दिदी–बैनी जन्मियौँ। घरमा दाइ थिएनन्। दिदीको बिहे छिट्टै भयो, तर त्यो बिहेको खर्चले ऋणको भारी थपियो। बाबाको जागिरले खासै कमाइ ल्याउन सकेन। घरको आर्थिक अवस्था दिनप्रतिदिन बिग्रँदै गयो। यस्तोमा पढाइ सकेर केही गर्नुपर्छ भन्ने सोच पलायो। मैले १२ कक्षा सकेपछि भाषा सिकेँ र १९ वर्षकै उमेरमा जर्मनी उडेँ। नयाँ ठाउँ, नयाँ भाषा, नयाँ संस्कृतिमा आफूलाई मिलाउन गाह्रो त भयो। तर मेहनतलाई कहिल्यै धोका दिएन। बिहान बेलुकी निरन्तर काम गरेँ। दुःख भनेको समुद्र जस्तो लाग्थ्यो तर त्यसैभित्र पैसा कमाउने सुनका रेत पनि भेटिन्थे। छ वर्षमै घरको सबै ऋण तिरेँ। साथै ६ आना जग्गा किनेर एउटा सानो घर बनाउन सक्ने हैसियतसम्म पुगेँ। कमाइ ठिक्क भएपछि मनमा अर्को चाहना उम्रियो—गाउँ फर्कने। अझै बसिरहेको भए अरू धेरै सम्पत्ति जोड्न सकिन्थ्यो होला, तर किन हो किन आफ्नै माटो तान्यो। गाउँ फर्किँदा सबैले हर्षले स्वागत गरे। ” सुरुका केही महिना जीवन निकै रमाइलो लाग्यो।
तर चाँडै गाउँका केटा र दाजु–अंकलहरूको नजर फरक किसिमको हुन थाल्यो। ” घरभित्र पनि यही कुरा सुरु भयो। आ–आफ्ना परिचितका फोटो ल्याएर दुलाहे खोज्ने काम सुरु भयो। धेरै केटासँग गफगाफ भए, तर मन त जसले चाहिँ पर्खिंदैन। कसैमा मन अडेन। ” अन्ततः एउटा केटामा मन बस्यो। उसको स्वभाव शान्त थियो, भविष्यको योजना स्पष्ट थियो। बिहेको कुरा पनि प्रायः पक्का भयो। तर दुर्भाग्य, त्यतिबेलै आमाको कार दुर्घटनामा निधन भयो। त्यो क्षणले सारा जीवन नै बदलियो। गामको दोबाटोमा आवास भएकोले जुन पायो त्यहीसंग बोलेर बसोबास गर्न मिल्थेन। जस्तो भए पनि गाउँमा सम्मान
👉 Click Here for Full Story
