मेरो उमेर त्यो बेला १३ वर्ष जति मात्र थियो। अझै बालक जस्तै, पढाइमा खासै तेज नभएको कारणले बाबाआमाले मलाई बेलुका–बेलुका पल्लो घरमा बस्ने रुक्सना दिदीकहाँ पढ्न पठाउनुहुन्थ्यो। रुक्सना दिदि मभन्दा धेरै ठूला, उनी कक्षा १२ मा पढ्दै थिइन्। पढाइमा त झन् कच्चा रुक्सना दिदि, टोलकै सबैलाई ज्ञान दिएझैँ आफ्नै शैलीमा पढाउने गर्थिन्। म प्रायँ बेलुकी खाना खाएर उनीकहाँ पुग्थें। कापी–कलम बोकेर दिदीको कोठामा पसेपछि, उनी मुस्कुराउँदै मलाई स्वागत गर्थिन्। त्यो मुस्कानमा एउटा आत्मीयता हुन्थ्यो, जसले मलाई नजिकिन बाध्य बनाउँथ्यो। कतिपटक होमवर्क धेरै भएर ढिलोसम्म बस्दा, घर फर्कन ढिलो हुन्थ्यो। " अनि म निडर भएर उनीसँगै सुत्थें। हाम्रो घर र दिदीको घर त छेउमै थियो, परिवारबीच पनि गहिरो माया–संबन्ध थियो। जात अलग भए पनि हामी सधैं परिवारजस्तै नजिकियौं। म दिदी भनेर सम्बोधन गर्थें, उनी पनि मलाई सानोतिनो भाई सम्झेर मायाले अँगाल्थिन्। समय 👉 Click Here for Full Story
