रोसनी दिदी हाम्रो फ्ल्याटकै छेउमा बस्थिन्। गोरो अनुहार, गोलो गालामा हल्का लाली, अनि आँखामा सधैँ चमक। उनलाई देख्नेबित्तिकै मान्छे कोही नि साधारण रहन सक्दैनथ्यो। उनको हिँडाइमा एउटा अलगै आत्मविश्वास देखिन्थ्यो, जसले गर्दा वरिपरिको माहोल नै उज्यालो हुनेजस्तो लाग्थ्यो। मसँग उनको पहिलो भेट खासै लामो कुरा नभए पनि, पछि–पछि हामी निकै नजिकियौँ। दिदी सधैं रमाइलो गर्न मन पराउँथिन्। हल्का मजाक, कहिले–काहीँ चिमोट्ने जस्तै वाक्य, अनि कहिले अनौठो हाँसो। म पनि उनलाई जोक सुनाइदिन्थें, उनले टोलाइदिँदा अझ रमाइलो लाग्थ्यो। साँझ अफिसबाट फर्केपछि दिदी प्रायः झ्याल नजिक बस्थिन्। म कहिले–काहीँ उनको कोठामा पस्थें। त्यतिबेला हामी बीचमा खासै कुनै योजना हुन्नथ्यो, तर सामान्य कुराकानीमै समय बित्थ्यो। कहिले कामको कुरा, कहिले फिल्मको चर्चा, कहिले बाल्यकालका यादहरू। उनीसँग कुरा गर्दा समयको हिसाब नै हराउँथ्यो। दिदीले कहिलेकाहीँ आफ्नो जीवनका उतारचढाव पनि बाँड्थिन्। “कसैसँग मनको कुरा गर्न पाए कस्तो हल्का हुन्छ,” भनेर उनले भन्थिन्। ती शब्दले मलाई अचम्मैको नजिक महसुस गराउँथ्यो। म आफूलाई मात्र साथी नभई, उनको आधार बनेजस्तो गर्व गर्थें।
दिनहुँको भेट, हाँसो–ठट्टा, र सानो–सानो सन्देशहरूले हाम्रो सम्बन्धमा अलगै तातोपन
👉 Click Here for Full Story
