मेरो गाउँकी एक बहिनी जस्तै साथी पोखरामा बस्छिन् । उनको नाम जीना हो । उमेरले २१ वर्ष पुगिसकेकी, तर अझै पनि उनको बोली, हाँसो अनि सधैं खुसियाली खोज्ने बानीले उनी बच्चै जस्तो लाग्छिन् । हामी कहिले मोबाइलमा कुरा गर्थ्यौँ, कहिले भेट्न पनि पर्थ्यो । दुई–तीन पटक त उनी मेरो घरमै आएको पनि अनुभव छ । हाम्रो भेटघाट प्रायः सामान्य कुरा–कानामा बित्थ्यो—पढाइ, गाउँको कुरा, शहरको रमाइलो, अनि कहिलेकाहीँ भविष्यका सपना पनि । जीना नयाँबजारमा दाइ र बहिनीहरूसँग बस्छिन् । उनको बीबीएसको परीक्षा सकिएको थियो, त्यसैले पढाइको दबाब हटेर केही फुर्सद पाइन् । एक दिन म कार्यालयमै व्यस्त थिएँ । त्यही बेला उनको फोन आयो । आवाजमा अलिक रमाइलोपन थियो, तर थकाइ पनि मिसिएको झल्कन्थ्यो । मैले हाँस्दै सोधेँ, “के छ त, हालखबर ?” उनले भनिन्, “सब ठिकै छ, दाइ र बैनी कामको सिलसिलामा गाउँ गएका छन्, म त अहिले कोठामै एक्लै छु ।” मैले मजाक गर्दै भनेँ, “ए, तिमी त एक्लै ? डर लाग्दैन ?” उनी हाँसिन् र छोटकरीमा भनिन्, “लाग्दैन ।” थोरै समयपछि उनले अर्को कुरा जोडिन्, “मेरो मोबाइलमा ब्यालेन्स सकियो, बजारमा रिचार्ज कार्ड पनि पाइँदैन,
सक्छौ भने ल्याइदेऊ न।” मैले पनि भनिदिएँ, “ठिकै छ, अफिसको काम सकेपछि आउँछु, भेटौंला ।” तीन बजेतिर काम सकिएपछि म मोटरसाइकलमा निस्किएँ । बाटोमा १०० रुपैयाँको रिचार्ज कार्ड किनेँ, अनि उनलाई रमाइलो होस् भनेर दुई प्याकेट चिप्स पनि लिएँ । जीनाको कोठा
👉 Click Here for Full Story
