दाइ… दाइ…! भनेर ऊ एक्कैछिनमै मेरो हातमा टाँसिई। गाउँमा हुँदा सानो बालिकाजस्ती लाग्ने प्रतिज्ञा, अहिले काठमाडौँमा पढ्न आउँदा अर्कै भइछे। स्कुल सकेर प्लस–टुमा भर्ना भएकी ऊ त अब फुल्दै गरेको फूलजस्ती देखिन्थी। उसको आवाज, उसको हाँसो, अनि उसको उपस्थितिले वातावरण नै बदलिदिन्थ्यो। मैले उसलाई पहिलो पटक भेट्दा त झट्टै विश्वासै लागेन—यो त्यही सानी केटी हो जसलाई केही वर्षअघि म “सानी” भनेर जिस्काउँथे? हिजोमात्र भर्खर अंकुराएको बिरुवा जस्तो देखिने ऊ, आज त सम्पूर्ण रूप र रंगमा फुल्दै गरेको वसन्त जस्तै। उसको आँखामा चमक थियो, अनुहारमा आत्मविश्वास, र चालढालमा निश्चिन्त जवानी। प्रतिज्ञा प्राय: टाइट जिन्स वा लेगिङ लगाउँथी। माथि हल्का कुर्ता, कहिले समिज। तर उसको आकर्षण केवल कपडाले होइन, उसको भित्री आत्मविश्वासले झल्कन्थ्यो। उसले बोल्दा मात्र होइन, नजिक आउँदा पनि एउटा अदृश्य बास्नाले मनै शीतल बनाइदिन्थ्यो। मलाई उसँग कुरा गर्न रमाइलो लाग्थ्यो, तर उसलाई ‘बहिनी’ भनेर बोलाउने बानीकै कारण म आफ्ना भावनालाई कहिल्यै खुलाउन सक्दिनथेँ। दिनहरू बित्दै गए। साथीको घर जाने क्रममा हरेक पटक प्रतिज्ञासँग भेट हुने, केही कुरा हुने, अनि मनमा नयाँ धुन बज्ने गर्थ्यो। तर साथी उपस्थित हुँदा हामीले धेरै कुरा गर्न पाउने अवस्था हुन्नथ्यो। एक दिन संयोग नै भयो।
साथी घरमा थिएन, प्रतिज्ञा मात्रै थिई। ढोका खोल्दै उसले भनिन— “दाइ, तपाई त कहिल्यै आउनुहुन्न, कहिले काँही त आउनुपर्छ नि। ” उसको प्रस्तावले मख्ख भएँ। “पकाउने भए खाइहाल्छु नि, तर तिमीले पकाएको चिया चाहिँ अझ मीठो हुन्छ जस्तो लाग्छ,” भनेर हाँसेँ। ऊ पनि मुस्कुराउँदै किचनतिर लागी। किचनमा उसको चञ्चलता हेर्दा समय नै रोकिएझैँ लाग्यो। गिलास, चम्चा, केतलीसँग खेल्दै गर्दा उसको अनुहारमा झल्किएको खुशीले मन भिजाइदियो। चिया उम्लिरहेको आवाजमा उसको हाँसो मिसिँदा लाग्थ्यो—जिन्दगी यस्तै हल्का, मीठो र रमाइलो हुनुपर्ने रहेछ। चिया ल्याएर उसले मेरो सामु राखी। मैले चियामा नजर गाडेँ, तर ऊ त मेरो नजर पढिरहेकी रहिछे। ” म मुस्कुराएँ। “तिमी अब ठूली भइसकेकी छ्यौ, प्रतिज्ञा। पहिलेकी सानी छैनौ। ” उसले लजाउँदै अनुहार झुकाइ। गाला राताम्मै भयो। ” तर लजाइरहँदा पनि उसको आँखामा चमक थियो—एक किसिमको खुसी। त्यतिबेला ऊ अचानक भनिन्— “आज त यहाँ खाना खाएर जानु है। म त एक्लै छु, एक्लै हुँदा पकाउन पनि मन 👉 Click Here for Full Story
