फ्ल्याटमा म मात्र एक्लो केटो बस्थेँ। पढाइ र कामको कारण घर बाहिर प्रायः व्यस्त हुन्थेँ, तर जब बेलुकी घर फर्किन्थेँ, फ्ल्याट एकदमै सुनसान लाग्थ्यो। त्यही सुनसानमा मलाई सधैं ध्यान खिच्ने मान्छे थिइन्—छेउको कोठामा बस्ने प्रिन्षा दिदी। प्रिन्षा दिदी धेरै मिलनसार स्वभावकी थिइन्। सुरुमा नमस्ते–रामराममै सिमित हाम्रो कुरा बिस्तारै गफतर्फ बढ्यो। म बिस्तारै उनीसँग खुल्दै गएँ, उनी पनि मलाई नजिक मान्न थालिन्। कहिलेकाहीँ बेलुका अफिसबाट फर्केर उनको कोठामा चिया वा चुरोट खान जान्थेँ। उनी मेरो साथी जस्तै हुन थालेकी थिइन्। प्रिन्षा दिदी निकै आकर्षक थिइन्। गोरी, सुन्दर अनुहार, लामो र चम्किलो कपाल। अनुहारमा सधैं मुस्कान रहने भएकाले जति तनाव भए पनि उनीसँग कुरा गर्दा हल्का भइहाल्थ्यो। ” यस्तै सानो–सानो गफले हाम्रो नजिकता बढ्दै गयो। उनी प्रायः मलाई भाइ भनेर सम्बोधन गर्थिन्, तर कहिले काहीँ त्यो ‘भाइ’ शब्दमै खासै माया मिसिएको महसुस हुन्थ्यो। प्रिन्षा दिदीलाई बेलुकी काम सकेर फर्केर किताब पढ्न अथवा सानो रेडियो सुन्न मन पर्थ्यो। म कहिलेकाहीँ उनको कोठामा गएर बसेँ भने उनी आफ्ना बाल्यकालका कुरा सुनाउँथिन्। आफ्नो गाउँघरको सम्झना गर्थिन्, परिवारको कुरा सुनाउँथिन्। म चुपचाप सुनिरहन्थेँ, बीचबीचमा मजाक गर्थेँ, अनि उनी हाँसिरहन्थिन्। उनको त्यो हाँसोको आवाजले फ्ल्याट नै उज्यालो भएको जस्तो लाग्थ्यो।
बाहिर दशैँको माहोल सुरु भइसकेको थियो। फ्ल्याटका अरु परिवारहरू सबै छुट्टीमा आफ्ना गाउँतिर गइसकेका थिए। अब फ्ल्याटमा म र प्रिन्षा दिदी मात्र थियौँ। सुरुवाती दिनमा त केही खास फरक परेन, तर बिस्तारै त्यो सुनसान वातावरणले हामीलाई अझै नजिक ल्यायो। एक दिन बेलुकी म सधैं झैँ उनको कोठामा चिया खान पुगेँ। दिदी खाटमा पल्टिरहेकी थिइन्, हातमा पुरानो गीत बज्ने रेडियो। म पुगेको देखेर उनी मुस्कुराइन्। ” उनले सोधिन्। ” त्यो वाक्यले मलाई भित्रैदेखि छोयो। लाग्यो, उनी पनि मेरो उपस्थिति चाहन्छिन्। त्यसपछि गफ अझै रमाइलो बन्यो। हामी चिया पिउँदै पुराना गीत गाइरहेका कलाकारको कुरा गर्दै थियौँ। उनीसँग कुरा गर्दा म साँच्चिकै आफ्नै घरको मान्छेसँग बसेको जस्तो सहज महसुस गर्थेँ। प्रिन्षा दिदी धेरै माया गर्ने स्वभावकी थिइन्। ” म झट्टै हाँसिदिन्थेँ, तर मनभित्र भने त्यो स्पर्शले अनौठो अनुभूति गराउँथ्यो। त्यो दशैंको एकान्त वातावरणले हामीलाई अझै नजिक ल्यायो। अरु बेला भन्दा धेरै समय हामीले सँगै बितायौँ। कहिले म उनको कोठामा, कहिले उनी मेरो कोठामा आएर गफ गर्थिन्। कागज खेल्ने, पुराना फोटो हेर्ने, अनि भविष्यका सपनाबारे कुरा गर्ने—यस्तै रमाइलो कुराले हाम्रो सम्बन्ध अझै गहिरिँदै गयो। सधैँ जस्तै डोर नढक्ढकाई प्रिन्षा दिदीको रुममा पसे। दिदी लाइट नबाली बसिरहेकी रहेछिन्।
लाइट बाले। कपडा नओढी प्रिन्षा दिदी शय्यामा पल्टेकी थिइन। त्यही ह्वाईट छोटो समिजमा, तर मुनि 👉 Click Here for Full Story
