म २९ वर्षको भएँ। मेरो जिन्दगीमा कहिल्यै प्रेम गहिरिएर अँगालो हाल्ने खालको भएन। कहिलेकाहीँ लाग्थ्यो, “अब योचोटि त हुन्छ होला,” तर भाग्यले साथ दिँदैनथ्यो। साथीहरू प्रेमकथा सुनाउँथे, तर म भने सुनिरहनुपर्ने मान्छे मात्रै। २२ वर्षको उमेरमा पहिलो पटक ठमेलतिरको भीडभाडमा, भीडसँगै रमाउने, कुरा गरेर नजिकिन खोज्ने चलन सुरु गरें। त्यतिबेला मजाक–मजाकमै चिनिएका केटीहरू मध्ये एउटीले मलाई फोन नम्बर दिएर फेसबुकमा मेसेज पठाएकी थिई। तर त्यो नम्बरमा फोन गर्दा अर्की नै केटीले फोन उठाइ। सुरुमा अचम्म लाग्यो, तर केटीले कुरा गर्नासाथ आत्मीयता देखाइन्। उनको स्वरमा झट्टै ताजगी थियो, कुरा गर्ने शैली पनि खुल्दुला। म चकित परें, उसले उमेर मात्र १७ वर्ष भएको बताइन्। भर्खरै कलेज पढ्न थालेकी, तर बच्चा जस्तो होइन, बुझ्ने खालकी। फोनमा कुरा गर्ने क्रम बढ्दै गयो। ऊ मलाई कहिले गुन्याहा गरेर हँसाउँथी, कहिले बालसुलभ तरिकाले रिसाउँथी। बिस्तारै मन तानिन थाल्यो। ” सुरुमा म अड्किएँ। “म त २९ वर्षको भइसकेँ, ऊ चाहिँ भर्खरको कलेजकी। ” मनभित्र असजिलो लाग्थ्यो। तर अर्कोतर्फ मनको एक कुनाले भने उत्साह जगाइरहेको थियो। भेट्ने दिन म जावलाखेल पुगेँ। आफैंलाई अलि साधारण देखिने लुगा लगाएँ, ताकि उमेरको खाडल कम देखियोस् भन्ने लाग्यो। त्यहाँ पुगेपछि म सिधै चिया पसलमा गएर बसें।
” फोन गरेर बोलाएँ। ऊ पनि रमाइलो गर्ने खालकी, लुकाछिपी जस्तो गरेर “यहाँ आउनुस, उता आउनुस” भन्दै रहिछे। करिब एक घण्टासम्म भेट्ने तालमेल मिलाउनै मुस्किल भयो। अन्ततः, ऊ मेरी सामु आइन्। सादगीपूर्ण लुगा लगाएकी, शहरमै भर्खर भिजेजस्तो देखिने गाउँकी झल्को। उचाइ पाँच फिट दुई इन्च जति, पातली शरिर, मुखमा लजालु मुस्कान। नाकमा लगाएको सानो नथिया, आँखामा चमक। उसको उपस्थितिले नै वायुमण्डल हल्का बनाइदियो। पहिलो भेटमै हामी दुवै अलिकति झस्किएका थियौँ। ऊ मेरो अगाडि लाजले मुस्कुराइरहेकी थिई, म भने आत्मविश्वास देखाउन खोज्दै थिएँ तर भित्रभित्रै असजिलो महसुस गर्दै। पहिलो दिन केही खास भएन। हामी चियाको कप समाउँदै सामान्य कुरा गर्यौं। उसले आफ्नो पढाइ, गाउँ, परिवारबारे बताइन्। म भने शहरको अनुभव सुनाउँदै बसेँ। तर 👉 Click Here for Full Story
