इन्टर पास गरेपछि साथीहरूको लहैलहैमा लागेर मैले पनि विदेश जाने निर्णय लिएँ। सपनाको शहर दुबईमा पुगेँ। काम पक्का भएको थियो—प्रसिद्ध मेगा मार्केट क्यारिफोरमा क्यासियरको जागिर। तलब राम्रै थियो, तर मनमा एउटा डर भने पक्कै थियो। नेपालमा जस्तो रमाइलो गर्ने, साथीभाइ भेट्ने, मनको कुरा खोल्ने ठाउँ त दुबईमा कहाँ पाउँला र भन्ने लाग्थ्यो। मुस्लिम देशमा नियम कडा हुन्छ भन्ने कुरा पहिले नै सुनेकी थिएँ। तर तीन–चार जना मन मिल्ने साथीहरू पनि त्यही मार्केटमै काम गर्ने भए, त्यसैले अलि ढुक्क भएँ। नेपालमा हुँदा म निकै खुला स्वभावकी थिएँ। साथीहरूसँग घुलमिल गरेर रमाउने बानी थियो। उमेर बढ्दै जाँदा केटासाथीहरूसँग नजिकिने अनुभव पनि भयो। सम्बन्धलाई म प्रेमको रूपमा लिँथेँ, साथीभन्दा बढी तर जिम्मेवारीभन्दा हल्का। त्यसैले नेपालमा हुँदा कहिल्यै एक्लोपनाको पीडा थिएन। तर दुबई आइपुग्दा परिस्थिति फरक थियो। नयाँ ठाउँ, नयाँ संस्कृति, अनि अपरिचित मानिसहरू। सुरुवाती महिनाहरूमा काम बाहेक अरुसँग बोल्ने अवसर नै आएन। फिलिपिनो सहकर्मीहरू भए पनि कामसँग सम्बन्धित कुरा मात्र हुन्थे। एक दिन इन्टरनेटमा कथा पढ्दै गर्दा “दिपक थापा” नामक लेखकको लेखमा आँखा अडियो। कथा रमाइलो लाग्यो, अनि उनको अन्त्यमा लेखिएको इमेल ठेगाना देखेँ। ” मलाई पनि जिज्ञासा जाग्यो, त्यसैले परीक्षणकै लागि एउटा मेल पठाएँ।
अपेक्षा गरेभन्दा छिट्टै उत्तर आयो। साथसाथै उनको फोन नम्बर पनि। पहिलो दिन फोन गर्दा हिम्मत नभएर दुई रिङमै काटेँ। तर भोलिपल्ट भने उनले नै मलाई फोन गरे। ” उनले तुरुन्तै हाँस्दै भने, “म नै दिपक। ” त्यसपछि हाम्रो कुराकानीको सिलसिला सुरु भयो। सुरुमा मात्र फोनमा, पछि फेसबुकमा। उनको प्रोफाइल फोटो हेर्दा साँच्चै आकर्षक लाग्थ्यो। करिब २५ वर्षजति, 👉 Click Here for Full Story
