भाउजू भन्दै म परशुराम उपाध्याय दाजुको आवास पुगेँ । ढोकाबाटै हाँसोको मिठाससहित बाहुनी भाउजू निक्लिन । ” उनले उज्यालो अनुहारले स्वागत गरिन् । मैले हातमा नै उचालेर ल्याएका फलफूल उनीतिर बढाएँ । उनले मुस्कुराउँदै फलफूल लिइन् र भित्रै जान्नुभन्दा अगाडि पातलो शरमले आँखाहरू मुनि झुकाइन् । त्यतिबेला उनी पातलो रंगको सरल पोशाकमा थिइन् । उनको शालीन आकार, सरल व्यवहारले हृदयमा १ किसिमको मिठास जगायो । म केही समय उनीतिर हेरेर हराउन खोजेँ । ” म ड्रइङ कोठाको कुर्सीमा बसें । परशुराम दाजु सरकारी जागिरमा सुब्बा थिएँ, ठुलो बंगला, उत्तम प्रतिष्ठा र पैसाको घटी थियन । ” मलाई छक्क लाग्थ्यो—यति असल, मनमोहक र प्यारी श्रीमती घरमै हुँदा बाहिरको मोह किन होला? केही छिनमै भाउजू टी लिएर आइन् । ” उनले चियाको कप हातमा नै पकड्दै गम्भीर आवाजमा भनिन्, “ठीक बताउनु भयो बुबु, जिन्दगी भनेको जवाफदेहिता हो । ” उनको कुरा सुन्दा हृदयमा सम्मान बढ्यो । उनी मात्र सुन्दरी मात्रै होइनन्, सोचमा पनि गहिराइ छ भन्ने अनुभव भयो । त्यसपछि हामीबीच गाउँघर, परिवार र भविष्यका कुरा चल्यो । उनले आफ्नो स्वप्न सुनाइन्—छोरीलाई उत्तम ज्ञान दिनु, आफ्नै करियर पनि केही बनाउनु, र गामका मानिसलाई मद्दत गर्ने चाहना ।
मैले पनि आफ्नो आशा–आकांक्षा बाँडें—सरकारी रोजगार टिकाउन सक्नु, आमाबुबालाई धमण्ड गराउन भेट्टाउनु, र कहिले १ रमणीय परिवार बसाल्ने इच्छा । ” उनी लजाउँदै मुस्कुराइन् । त्यो मुस्कानमा १ किसिमको कोमलता थियो, जसले हृदयमा मजा कम्पन ल्यायो । मलाई जानकारी थियो—यो सीमा मात्रै मजा संवाद हो, तर त्यसले पनि नजिकको आत्मीयता अनुभव गरायो । परनिका भाउजू धेरै कुरा गर्ने स्वभावकी थिइन् । उनले आफ्नो किशोरावस्थाको रमाइला अनुभव सुनाइन्, कसरी गाउँमा मेलामा गईकन साथीहरूसँग नाच्ने, कसरी खेतबारीमा काम गर्दा रमाउने । म ध्यानपूर्वक सुन्दै थिएँ, कहिलेकाहीँ हाम्रो दृष्टि ठक्कर लाग्थ्यो र दुईटै जाना पातलो लजाउँथ्यौँ । बाहिर हावा पानी चल्दै थियो, पातलो पर्दा फुरफुर उडिरहेको थियो । घरको चुपचाप वातावरणमा हाम्रो संवादले तातो अभिव्यक्ति ल्याइरहेको थियो । त्यतिबेला मलाई लाग्यो—जीवनमा वास्तवमा 👉 Click Here for Full Story
