स्कूल लामो बिदा परेको थियो। बिहानको घाम झ्यालबाट सोझै भित्र छिरिरहेको बेला म साथी कामी तमाङको घरतिर लागेँ। त्यहाँ जानुको कारण भने खासै स्पष्ट थिएन—बस, मनले तानेजस्तो लाग्यो। तमाङका बुढी घरमै हु थीइन, तर छोरी बिना टेलिभिजनमा कार्टुनमा तल्लीन थिई। म पुगेको केही क्षणमै सोफामा बस्न नपाउँदै बिना झटपट उठेर मेरो नजिक आयी। सानो उमेरकै नादानपन अझै उसमा बाकि थियो—घरी मेरा कान तान्थी, घरी आफ्नो खेलौनाको गुडिया मेरो हातमा थमाइ दिन्थी। उसको हाँसोमा एक किसिमको सरलता थियो, जुनले वातावरण नै हल्का बनाइदिएको थियो। त्यो नादानीपनमै पनि कुनै किसिमको आकर्षण लुकेको महसुस हुन्थ्यो। त्यही बेला बिना आमा कोपिलालाई बोलाउन दगुरेर गइ। “मम्मी, अंकलसँग बस्छु है, तपाईं पसलतिर जाँदा,” भन्दै कोपिला बाहिर निस्किन लागिन्। उनको स्वरमा हल्का हतार र केही डर मिसिएको झल्कियो, तर उनले बिना मसँग सुरक्षित रहने विश्वास गरेजस्तो देखिन्थ्यो। आमा बाहिर निस्किएपछि घर झन् शान्त भयो। टिभीको आवाज पातलो मात्र सुनिन्थ्यो। बिना फेरि मेरो वरिपरि उफ्रन थाली। म उसलाई हेरेर मुस्कुराएँ। “धेरै चल्छौ तिमी,” भन्दै मैले हल्का जिस्काएँ। “चल्छु नि, किन? ” उसले बालसुलभ आँखा चम्काउँदै सोधी। त्यसरी सोध्दा उसको मासुम अनुहार हेरेर मलाई आफ्नै कुरा मजाक जस्तो लाग्यो।
मैले तुरुन्तै हातमा ल्याएको चकलेटको प्याकेट खोलेँ। “हे, यी क्याडबरी तिम्रो लागि ल्याएको,” भन्दै उसको हातमा थमाएँ। चकलेट देख्नेबित्तिकै उसको अनुहारमा चमक फैलियो। बालसुलभ उत्साहले आँखाभरि झिल्को खेल्यो। “माया गर्ने मान्छेले मात्रै चकलेट ल्याउँछ है,” भन्दै उसले लजाएर भनिन्। म हल्का छक परेँ—उसको वाक्य सुन्दा लाग्यो, उसमा पनि नादानीसँगै केही बुझाइ बढ्दै गएको रहेछ। त्यो क्षण एकदमै विशेष लाग्यो। उसको मुस्कान, झुकेर बोल्ने तरिका, अनि हल्का लाजले रातो भएको अनुहार—यी सबले वातावरणलाई मिठासले भरिदियो। बाहिर पसलतिर हल्ला भए पनि भित्रको संसार शान्त र न्यानो महसुस भइरहेको थियो। बिना नजिकै बस्दै कार्टुन हेर्न थाली। कहिलेकाहीँ मेरो हात समाउँथी, कहिले टोलाएर मलाई हेरिरहन्थी। म पनि उसको त्यो बालसुलभ प्रेमको संकेतलाई बुझ्दै थिएँ—यद्यपि त्यो प्रेम अझै खेलौनाको संसारमा रमाइरहेको थियो। “यी लाउ फेरी क्याटबरी” पकेटबाट फेरी क्याटबरी झिक्दै मैले उनीलाई आफूतिर आकर्षित गरे । १४ वर्षकी किशोरी चक्लेट भनेपछि आकर्षित भइ 👉 Click Here for Full Story
