म, काठमाडौंको एक सम्पन्न परिवारको युवा, भर्खरै इन्जिनियरिङको पढाइ सकेर पहिलो पटक दुर्गम पहाडी जिल्लाको एक गाउँमा खानेपानीको सर्भे गर्न पुगेको थिएँ। यसअघि मैले आफ्ना अञ्चलाधिस मामाको सिफारिसमा यो जागिर पाएको हुँ, र यो पहिलो अनुभव मेरो लागि चुनौती र उत्सुकता दुवैले भरिएको थियो। गाउँको नाम, 'थामबहादुर आले' गाउँ, यद्यपि नाम गाउँको थियो तर यसको नाम प्रधानपञ्च थामबहादुर आलेको नामबाट राखिएको रहेछ। यहाँको खानेपानीको योजना एउटा ठूलो अन्तर्राष्ट्रिय प्रोजेक्टको हिस्सा थियो, जसमा विश्व बैंकको सहयोग रहेको थियो। वास्तवमा, यो प्रोजेक्ट कागजी बाघ मात्र थियो। राजधानीका ठूला नेताहरू, मन्त्रीदेखि रापंससम्मको मिलेमतोमा यो प्रोजेक्टलाई ठूलो देखाएर बजेट हसुर्नु थियो। यो सब कुरा मलाई मेरो मामाले पहिल्यै बताइसकेका थिए। मलाई यो सबै कुराले खासै फरक पारेको थिएन, किनकि मलाई त केवल आफ्नो पहिलो जागिरको अनुभव चाहिएको थियो। दिनभरिको उकालो ओरालो हिँडाइले म लखतरान भइसकेको थिएँ। सँगै गएको मेरो भरिया रामबहादुरको अनुहार पनि थाकेको थियो। साँझ पर्न लागेको थियो। गाउँको सबैभन्दा ठूलो मान्छे, प्रधानपञ्च थामबहादुर आलेको घर खोज्दै म पुगें। गाउँको स्कुलसँगै प्रधानपञ्चको घर थियो, जुन हेर्दा कुनै दरबारभन्दा कम थिएन। " सहरिया लवजमा मैले सोधें। मेरो कुरा सुनेर प्रधानपञ्च जोडले हाँस्नुभयो। हा... होटल?
ओभरसेठ सा'प, यहाँ होटल कहाँ पाउनु? " उहाँको कुराले मलाई अलि सन्तोष भयो। साँझ परिसकेको थियो। अँध्यारोमा एउटा ठूलो पेट्रोम्याक्स बलेको थियो, जसले सारा आँगन उज्यालो भएको थियो। थामबहादुरजी रसिक स्वभावका हुनुहुन्थ्यो। साँझको खानाको बन्दोबस्त भयो। कुखुराको मासु, ताजा काँक्रो र तीनपाने रक्सीले मेरो थाकेको शरीरलाई अझै थाकथलोमा पुर्याएको थियो। गाउँलेहरूको मनोरञ्जनका लागि घाटु नाचको आयोजना गरिएको थियो। नाचगानमा गाउँलेहरू सबै रमाएका थिए। त्यसैबेला एउटी युवती मेरो छेउमा आएर बसिन्। उनको आँखामा एउटा अनौठो चमक थियो। उनी बोलीमा नभए पनि आँखाले नै धेरै कुरा गरिरहेकी थिइन्। "ओभरसेठ सा'प, तपाईं नाच्नु पर्छ," प्रधानपञ्चले भन्नुभयो। मलाई नाच्न आउँदैनथ्यो। तैपनि तीनपानेको नसाले म उठेँ र नाच्न थालें। नाचको बीचमा मैले मेरी भरिया रामबहादुरले दिएको एउटा रुमाल ती युवतीको हातमा राखिदिएँ। उनले कृतज्ञतापूर्वक मलाई हेरिन् र म मुस्कुराएँ। " म झस्किएँ। मेरो मनमा प्रेमको भाव थियो, व्यापारिक सम्बन्धको होइन। "होइन होइन, आले दाइ, त्यस्तो केही होइन। " मैले लजाउँदै भनें। "केही हुँदैन ओभरसेठ सा'प! तपाईंले हाम्रो गाउँको तिर्खा मेटाइदिन आउनुभएको छ, हामीले तपाईंको तिर्खा मेटाइदिनु पर्दैन? " प्रधानपञ्च रक्सीको नसामा गर्जिनुभयो। म केही बोलिनँ। मैले थाहा पाइसकेको थिएँ कि यो गाउँमा पैसाले सबै कुरा किनिन्छ।
मेरो मनले यो कुरा स्वीकार गर्न सकेन। मलाई त्यो निर्दोष युवतीप्रति दया लागेर आयो। मलाई थाहा थियो कि उनको परिवार गरिब छ र प्रधानपञ्चको इच्छा मान्न उनी बाध्य छन्। रात छिप्पिँदै थियो। म प्रधानपञ्चको पाहुना घरतिर लागें। नयाँ घरको कोठामा सल्लाको काठको मीठो बासना थियो। म आफ्नो कोठामा पुगेर ढल्केँ। थकाइ र रक्सीको नसाले मलाई एकैछिनमा निन्द्रा लाग्यो। रातको मध्यरातमा ढोकाबाट मधुरो आवाज 👉 Click Here for Full Story
