धेरै लामो समय नभएको जस्तो लाग्छ, पहिलो पटक सुलोचनालाई भेटेको। करिब दुई महिना अघि मात्रको घटना हो, तर याद गर्दा अहिले पनि त्यही ताजगी आउँछ। म अफिसको टेबलमा बसेर काम गरिरहेको थिएँ। अचानक ढोकाबाट प्रवेश गर्दै उनले सोधिन्, “सर, तपाईं कहाँ हुनुहुन्छ?” उनलाई देख्ने बित्तिकै मेरो नजर केही क्षण रोकियो। अनुहारमा हल्का लाज, मीठो हाँसो, अनि बोलाइमा आत्मियता—त्यो पलमै मलाई उनले एकदमै आकर्षित गरिन्। त्यो पहिलो नजरकै अनुभव अचम्मको थियो। पछि थाहा पाएँ, उनी हाम्रो बिर्तामोड शाखाबाट सिन्धुली सरुवा भएर आएकी कर्मचारी हुन्। सुरुमा मात्र भेट भएको थियो, तर भोलिपल्टै अर्को संयोग जुर्यो—
उनी मेरो विभागमै पठाइएकी रहिछन्। म काम गर्ने कर्जा शाखामा एक जनाको कमी भएकोले उनलाई त्यहाँ राखिएको थियो। त्यो खबर सुन्नासाथ मेरो मुटु रमाइलोले भरिएको थियो। यता बाटै हाम्रो नजिकियताको सुरुवात भयो। उनको नाम थियो सुलोचना। भर्खर विवाह गरेर आएकी थिइन् उनी, तर उनको विवाह पूर्ण रूपमा उनको मनले चाहेको विवाह भने होइन रहेछ। श्रीमान् पुरानो सोचका व्यापारी थिए, जसलाई व्यापार मात्र मुख्य कुरा लाग्थ्यो। त्यही कारण, सुरुमा उनी विवाहको कुरा गर्दा मलाई अलिक असहज लागे पनि, उनको स्वभाव, बोलीचाली, र हाँसोमा भएको मिठासले गर्दा म उनको नजिकिँदै गएँ। अझै एउटा संयोग—मेराे घर पोखरामा थियो, अनि उनको माइती पनि त्यही। यसरी हामीबीच अझै आत्मियता बढ्ने आधार बन्यो। उनी आफ्ना दुख, खुसी, रहस्य सबै कुरा मलाई भन्दिन्। म पनि आफ्ना कुरा उनलाई सुनाउँथेँ। सायद हाम्रो उमेर पनि उस्तै—२५ वर्षको हाराहारी—र दुवै रमाइलो मन भएका कारण होला, हामी छिट्टै राम्रो साथी, झन् भन्दा बढी, आत्मीय साथी भइहालेका थियौँ। अफिसमा हाम्रो रमाइलोले अरूलाई पनि मज्जा दिन्थ्यो। काम सकेर बेलुकी म प्रायः उनलाई बाइकमा चढाएर शहर वरिपरि घुमाइदिन्थेँ। अनि घर नजिकै पुर्याउँथेँ। यस्तो दिनचर्या बढ्दै जाँदा हामीबीचको सम्बन्ध शब्दभन्दा अगाडि बढेको महसुस हुन्थ्यो। हामी दुवै भित्रभित्रै प्रेमको धागोमा बाँधिँदै गइरहेका थियौँ। तर, उनको घरको जिम्मेवारी, विवाहको बन्धन, अनि समाजको आँखा—यी सबै कारणले हामीले हाम्रो सम्बन्धलाई खुलेर स्वीकार्न सक्दैनथ्यौँ। हाम्रो साझा पल भनेको अफिसको समय र बेलुकीको छोटो घुमाइ मात्र थियो। तर यी छोटा-छोटा भेटघाटले पनि जीवनमा ठूलो महत्व बोकेको थियो। करिब दुई 👉 Click Here for Full Story
