एक दिनको कुरा हो। म कलेज सकाएर अरू दिनभन्दा चाँडै, करिब दिउँसो १ बजेतिर घर फर्किएको थिएँ। घरमा आएर किताब झोलामा राखेँ र केही बेर आराम गर्ने सोच बनाएँ। मौसम निकै शान्त थियो, हल्का हावा चलिरहेको थियो। मन अलि उदास जस्तै भए पनि नजिकैको आकाशमा उडिरहेका चरा हेर्दा मन हल्का हल्का खुसी भएको थियो। म घरको पछाडिपट्टि रहेको झ्यालमा गएँ। त्यहाँबाट निभा काकीको घर राम्ररी देखिन्थ्यो। निभा काकीको आँगनमा एउटा सानो धारा थियो जहाँ उनी कहिलेकाहीँ काम गर्न वा हातमुख धुन आउनुहुन्थ्यो। त्यस दिन पनि काकी त्यही धारामा नुहाउने तयारीमा हुनुहुन्थ्यो। मैले देखेँ—उनको अनुहारमा केही विशेष चमक थियो। सामान्य दिनमा जस्तो मात्र नदेखिने, बरु अझै धेरै खुला र आत्मीय देखिने। उहाँको आँखामा एउटा मिठो मुस्कान थियो, मानौँ केही भन्न खोजिरहेजस्तो। म भने लाज मानेर नजर हटाउन चाहन्थेँ, तर नजर फेरि फर्केर त्यहीँ पुग्थ्यो। काकी मभन्दा करिब दुई वर्ष जेठी हुनुहुन्थ्यो। सानैदेखि हामीबीचको सम्बन्ध खासै टाढा थिएन, बरु साथी जस्तै। सधैं मसँग कुरा गर्ने, सल्लाह दिने, कहिलेकाहीँ त मलाई गाली गरेर पनि मन जित्ने। तर त्यो दिनको वातावरण अर्कै थियो। उहाँले मलाई देख्नुभयो, मुस्कुराउँदै भन्नुभयो, “किन यति टाढा उभिएको छौ? ” मैले सुरुमा संकोच मानेँ।
मनमा एउटा अनौठो तर मिठो 👉 Click Here for Full Story
