म 9 कक्षामा अध्ययन गर्दै गर्दा हाम्रो कक्षामा नयाँ विद्यार्थी भर्ना भइन्–उनको नाउँ थियो नलिना। उनी प्रथम दिनदेखि नै सबैभन्दा भिन्न देखिन्थिन्। छोटो ब्ल्याक केश, हाँसो गर्दा गाला भित्रै पर्छन् डिम्पल, र पढाइमा पनि उत्कृष्ट। सुरुवातमा हामीहरू साधारण मित्र मात्रै थियौँ, तर दिनहुँ कुरा गर्ने क्रममा हाम्रो मित्रता गाढा हुँदै गयो। १६ सालको उमेर त हो नि, हृदयमा नयाँ–नयाँ भावनाहरू उम्लिन्थे। मजा कुरा, ठट्टा, गुनासो—सबै कुरा हामीले एक–अर्कासँग बाँड्थ्यौँ। नलिना धेरै नै मिलनसार थिइन्, त्यसैले उनी प्रायः मेरो घरमा पनि अध्ययन आउँथिन्। हामीहरू पुस्तक खोल्थ्यौँ, तर कहिलेकाहीँ पढाइभन्दा पनि हाँसो र कुरा धेरै हुन्थ्यो। एउटा दिन खासै यादगार भयो। घरमा अरू कोही थिएनन्। मात्र म र नलिना मात्र। पहिला हामीहरू दुवैजना पढाइमा एकाग्रता दिइरहेका थियौँ, तर वातावरण अलि भिन्न अनुभव भइरहेको थियो। नलिना सधैंझैं खुसी देखिन्थिन्, तर उनको दृष्टि कहिलेकाहीँ मलाई ठ्याक्क अडिन्छ, र पुनः किताबतिर फर्किन्छ। म भित्रभित्रै मजा तानाबाना अनुभव गरिरहेको थिएँ। मित्रताभन्दा धेरै नजिकिन मन लागिरहेको थियो। तर भय पनि थियो–कहीं नलिना रिसाउँछिन् कि! "आज तिमी धेरै शान्त लागेझैँ छौ," नलिनाले मुस्कुराउँदै भनिन्। " मैले मुस्कुराउदै उत्तर दिएँ। " यो कुरा सुनेर नलिनाको मुहार रातो रङ्गको भयो।
" तर उनको मुस्कानमा लुकाएको मिठास मलाई देखिएको थियो। त्यही क्षण मलाई लाग्यो–हाम्रो मित्रता अब प्रेमको ढोकातिर ढल्किएको छ। मैले सुस्तरी उनको 👉 Click Here for Full Story
