मनिका भाउजु त्यो बेलुका खास देखिन्थिन्। पातलो रातो रङ्गको रंगको रात सुटमा, उनको मुहारमा थोरै शर्म, थोरै मुस्कान मिसिएको थियो। उनको आँखामा अच्म्मको चमक थियो—जसले मलाई धेरै समय दृष्टि हटाउनै दिएन। " उनले हिच्किचाउँदै सोधिन्। मैले पातलो मुस्कान दिंदै भनेँ, "तपाईं... " मेरो बोली सुनेर उनको गालामा थोरै रातोपन फैलियो। मनिका भाउजु पनि मुस्कुराइन्, तर त्यो मुस्कानमा १ किसिमको जिज्ञासा र आत्मविश्वास दुईटै मिसिएको थियो। त्यतिबेला रुममा पातलो संगीत बज्दै गरेको थियो। ढोकाबाट छिरिरहेको चन्द्रमाको उज्यालोले उनको मुहार अझैँ पनि अझै मोहक देखाइरहेको थियो। म मनिका भाउजुतिर आकर्षित हुँदै थिएँ, तर हृदयभित्र अझैँ पनि द्विविधा थियो—कसरी आफ्नो विचार प्रकट गर्ने होला? एक्कासि मनिका भाउजु मेरो छेउ आइन्। म खुर्चीमा बसेको थिएँ, मनिका भाउजु पातलो ढल्किँदै मेरो हातमा नै समाइन्। " उनले भनीन्। म केही भन्नै सकिनँ। उन्का नयनमा त्यस्तो जादू थियो, जसले शब्दलाई बेकार बनाइदियो। मनिका भाउजु अझैँ पनि छेउ आइन्, र जब म तिर ढल्किन्, मनिका 👉 Click Here for Full Story
