महेश बिहान मीनभवन क्याम्पसमा पढ्थ्यो अनि दिउँसो बानेश्वरको सफ्टवेयर कम्पनीमा जागिर गर्थ्यो। बिहानदेखि बेलुकासम्म दौडधुपमै बित्थ्यो उसको दिन। मंसिरको महिना, काठमाडौंमा चिसो झन् हड्डीमै छिर्ने खालको हुन्थ्यो। त्यसमाथि त्यो दिन बिहानैदेखि सिमसिमे पानी झरिरहेको थियो। “आज त मौसमले नै परीक्षा लिएको छ यार,” उसका साथी रामबहादुरले हाँस्दै भन्यो। महेशले पनि मुस्कुराउँदै टाउको हल्लायो। सफ्टवेयर कम्पनीमा तलब मात्र ३५०० पाइन्थ्यो। त्यो पैसामा कोठा भाडा, खाना, गाडी भाडा अनि पढाइ खर्च जोडजाम गरेर मिलाउन गाह्रो पर्थ्यो। गाउँमा रहेका साना भाइबहिनीको पढाइ खर्च समेत यहीँबाट धान्नु परिरहेको थियो। बाबु-आमा बर्दियाको गाउँमा खेतीपातीमै थिए, त्यहाँको आम्दानीले काठमाडौंको खर्च कहाँ धान्थ्यो र? सधैं खुट्टा तन्काउन नसक्ने जिन्दगीमा पनि महेशका सपना ठूल्ठूला थिए। उसलाई लाग्थ्यो—“कसरी भए पनि आगा्मीमा आफ्नै सफ्टवेयर कम्पनी खोल्नेछु।” विराटनगरतिरको बजारको हिसाब गर्दा उसको मनमा अझै ढुकढुकी बढ्थी। तर त्यति सजिलो कहाँ हुन्थ्यो र? कम्तीमा १० लाख चाहिने ठाउँमा ऊ महिनामा ३५०० ले बाँचिरहेको मान्छे। महेशको मन कहिलेकाहीँ उदास हुन्थ्यो। यस्तो बेलामा उसलाई परिवारकै सम्झना आउँथ्यो। काठमाडौंको जनपथ टोलमा एउटा सानो घर थियो उनीहरूको। चार कोठामध्ये एकमा आमा-बाबा, 👉 Click Here for Full Story
