मेरो जीवनमा बानेश्वरको त्यो दिनहरू कहिल्यै भुल्न सक्दिनँ। चार वर्ष पहिलेको कुरा हो, म कामको सिलसिलामा मनाङ गएको थिएँ। गरिबीको कारणले मैले मेहनत गर्नु पर्थ्यो, त्यसैले एउटा जमीन्दारको घरमा काम गर्न थालेँ। त्यो घरमा दुई छोरी, एक छोरा र बूढा-बूढी गरी जम्मा पाँच जनाको परिवार थियो। हामी सबैको जीवन फरक-फरक तर पारिवारिक थियो। एक दिन, म जमिन्दारको जेठी छोरीसँग स्याउका रूखमुनि माटो खन्ने काममा व्यस्त थिएँ। कामका क्रममा हाम्रो कुरा संवादको झरना जस्तो बग्न थाल्यो। उसले मलाई हेरि मेरो जीवनका अनुभवहरू बारे सोध्न थालिन्। म सबै कुरा साँचो-साँचो बताएँ। हामी दुवैले एक अर्कालाई नजिकबाट बुझ्न थाल्यौं। उसले मलाई मेरो उमेरभन्दा चार वर्ष जेठी भए पनि सहज र मित्रवत् व्यवहार गरिन्। दिनदिनै काम सँगसँगै गर्दै हामीबीचको सम्बन्ध गहिरो हुँदै गयो। एक दिन उस्को मामा घरमा कसैको बिहे थियो। सारा परिवार त्यहाँ गयो। तर, मैले र जेठी छोरी मात्र घरमा रहेर शान्त वातावरणमा समय बिताउने मौका पाएँ। उसले मलाई हेर्यो र भनिन्, “तिमी बाहिर नजानु, म घरमै आराम गर्छु।” त्यस दिनको साँझ हाम्रो मनमा केही अनौठो र मिठो अनुभूति थियो।
रातको आठ बजे पुग्दा, उसले मलाई माथिल्लो तलामा बोलाइन् र भनिन्, “आज मैले तिम्रो लागि विशेष खाजा बनाएको छु। तिमी टिभी हेर्दै बस, म खाना तयार गर्छु।” मलाई अचम्म र खुशीको मिश्रित भावना भयो। करिब पौने नौ बजे, खाना तयार भएपछि उनले मलाई भान्सामा बोलाइन्। मैले हात धुन्छु र बसें। उसले मेरो 👉 Click Here for Full Story
