काम विशेषले मलाई काठमाडौं सरुवा गरियो। करिब ५–६ महिना बस्नुपर्ने भएपछि कोठा खोज्ने योजना बनाउँदै थिएँ। त्यही बेला अनायासै गाउँका काका भेटिए। उहाँ लामो समयदेखि काठमाडौंमै बस्दै आउनुभएको रहेछ र पुरानो बानेश्वरमा सुन्दर घर बनाएका रहेछन्। मैले कोठा खोज्ने कुरा गर्दा हाँस्दै भन्नुभयो, “छोटो समय बस्ने त, सामान किन्नुपर्ने झन्झटै छ नि। ” काकाको प्रस्ताव सुन्दा मन हल्का भयो। दिउँसो काम सकेर बेलुकीको झुल्को पर्दा म उहाँको घरतर्फ लागें। फोन गरेर ठाउँ सोध्दै पुगेको थिएँ। ठूलो गेट, अगाडिको सानो तर हरियालीले भरिएको अँगन, अनि तीन तले घर—देख्दा निकै आर्कषक लाग्यो। गेट खोलेर भित्र छिरेँ। अँगनको एक कुनामा सेतो रौँ भएको कुकुरसँग खेल्दै गरेकी केटी देखेँ। उसले कुकुरलाई बच्चाजस्तै सुमसुम्याउँदै, आफ्नै भाषामा कुरा गरिरहेकी थिई। अनुहारमा चम्किलो हाँसो थियो। म नजिकिँदै गर्दा उसले मलाई देखी। केही नभएको झैँ गर्दै भित्र पसिन्। घरमा छिरेपछि काका टिभी हेरिरहनुभएको पाइयो। काकीसँग भने भेट भएन। भलाकुसारी सुरु भयो। ” थोरैमै अघि अँगनमा देखेकी केटी बाहिर निस्की। नजिकैबाट देख्दा अझै सुन्दरी देखिइन्। सफा अनुहार, चम्किला आँखा, मिलेको नाक, अनि आत्मविश्वासपूर्ण मुस्कान। सेतो टिसर्ट र साधारण स्कर्ट लगाएकी थिइन्, तर उनको स्वाभाविक रूपले नै आकर्षण ल्याइरहेको थियो।
काकाले मलाई चिनाउनुभयो, “यो चाहिँ मेरी छोरी, प्रलिषा। ” मैले मुस्कुराउँदै नमस्ते गरेँ। “नमस्ते दाइ,” प्रलिषाले शालीन स्वरमा उत्तर दिइन्। त्यसपछि चिया आयो। हामीबीच छोटो औपचारिक कुरा भयो—पढाइ, कलेज, भविष्यका योजना। प्रलिषाको बोलीमा परिपक्वता झल्किएको देखेर म अलिक चकित भएँ। चिया खाइसकेपछि काकाले मलाई कोठा देखाउनुभयो। दोस्रो तलाको एउटा कोठा निकै सजिलो थियो—एटेच बाथरुम, खाट, सानो टेबुल–कुर्सी, अनि बरण्डा। काम गर्न, बस्न दुवै उपयुक्त देखियो। ” सायँझतिर सबैले मिलेर खाना खायौं। त्यसपछि प्रलिषा सबैभन्दा पहिले माथि कोठातिर गइन्। म र 👉 Click Here for Full Story
