बिराटनगरमा केही हप्ताको प्रोजेक्ट थियो। धनगढीबाट हिँड्दा त्यहाँ बस्ने चिनजानका दाइलाई फोन गरेर बास मागेँ। दाइ आफैं बसपार्कमा लिन आउनुभयो। मोटरसाइकलमा चढेर हामी उहाँको घर पुग्यौं। घर निकै चिटिक्क परेको थियो—सजाइएको आँगन, रङ्गीन फूल, वरिपरि हरियाली। भित्र पस्दा घरलाई अझै जीवन्त बनाउने व्यक्तित्व थिइन्—दाइकी श्रीमती। भाउजु हँसिली स्वभावकी, सफा मनकी लाग्थिन्। पहिलो भेटमै उहाँको आत्मिय व्यवहारले मलाई आफ्नै परिवारको झैँ आत्मीय अनुभूति दिलायो। उनको मुस्कान यति मीठो थियो कि जो कसैले पनि पहिलो नजरमै सहजै घुलमिल होस् भन्ने लाग्थ्यो। साँझपख हामी सबै मिलेर खाना खान टेबलमा बस्यौं। त्यत्तिकै माथिल्लो तलाबाट हल्का पाइला आवाज आयो। एक युवती तल झरिन्। पहिलो नजरमै मैले अनुमान गरें–उनी भाउजुकै छोरी हुन्। उमेरले किशोरावस्थाबाट वयस्कतर्फ उक्लिँदै गरेकी, अनुहारमा अझै बालसुलभ चञ्चलता झल्किने, तर आँखामा परिपक्वताको झिल्को देखिने। "यो मेरी छोरी, रचिता," दाइले परिचय गराउनुभयो। रचिताले हल्का मुस्कानसहित नमस्ते गरिन्। त्यो एक मुस्कानले वातावरण नै झन् उज्यालो बनाइदियो। उनका हाउभाउमा नाटकीयता थियो, जसले गर्दा उनलाई हेर्दा जस्तै लाग्थ्यो—हरेक कुरा रमाइलो शैलीमा भन्ने। दिन बित्दै गए। म प्रोजेक्टका लागि दिउँसो बाहिर निस्किन्थेँ, दाइ र भाउजु अफिस जान्थे। घरमा रचिता मात्र हुने भएकाले बेलुकी वा बिहान हाम्रो भेटघाट बढ्न थाल्यो।
ऊ आफ्ना सपनाहरु सुनाउँथी—काठमाडौं गएपछि विज्ञान पढ्ने, डाक्टर बन्ने, साथीहरुसँग घुम्ने। उसको आवाजमा भविष्यप्रतिको उत्साह थियो, अनि उसको दृष्टिमा नछुट्ने चमक। म उसका कुरा सुन्दा लाग्थ्यो—यी उमेरका सपनाहरु कति रङ्गीला हुन्छन्! ऊ कहिले खुसी हुँदै हातले हावामा चित्र 👉 Click Here for Full Story
