१०–१२ वर्षअघि काठमाण्डौको सानो गल्लीहरूमा खैरो धुलो उडिरहेको, र जहाँ छ्यापछ्यापि साना क्याबिन रेस्टुरेन्टहरू जस्ता रमाइला ठाउँहरू पाइन्थे। त्यही दिन मेरो साथी तिलकले अचानक मलाई फोन गर्यो, “हेर, आज एकजना साथी भेट्न ग्वार्को जाऔं न?” मैले सोचेँ, अहिले काम पनि छैन, रमाइलो हुन्छ भन्ने, र भन्थेँ, “हुन्छ, हिडौँ।” हामी दुईजना तिलकको पुरानो रङ्गिन मोटरसाइकलमा बसेर ग्वार्कोतिर लाग्यौं। बाटोमा हावा अनुहारमा ठोकिँदै, सूर्यको हल्का उज्यालो हामीमाथि छरिदै, कुरा गर्दै–गर्दै समय कति छिटो बित्यो थाहा भएन। ग्वार्को पुग्दा, तिलकको भेट्ने साथी पहिले नै त्यहाँ थियो। हामी करिब एक घण्टा कुराकानी गर्यौं। उहाँको सहज हाँसो, र मित्रताको मिठासले साँच्चै मनमा अचम्मको ताजगी ल्यायो। कुरा सकिएपछि हामी छुट्टिन लागेको बेला तिलकले भन्यो, “अलि भोक लागेको जस्तो छ, नजिकै सेकुवा खान जाऔं।” मैले मुस्कुराउँदै टाउको हल्लाएँ।
त्यसपछि हामी ग्वार्कोको पश्चिमतिर स–साना गल्लीहरू पार गर्दै अघि बढ्यौं। त्यहाँ लहरै सेकुवा पसलहरू थिए, र हामी एउटा रमाइलो सानो पसलमा छिर्यौं। पसलमा भित्र घुस्ने बित्तिकै साहुनीको हाँसोले हामीलाई स्वागत गर्यो। उनी अलि परिपक्व उमेरकी, तर अनुहारमा रमाइलो उज्यालो थियो। तिलक पहिले पनि त्यहाँ आइरहेको रहेछ, साहुनीले भने, “के छ हालखबर?” तिलकले हाँस्दै जवाफ दियो, “सबै ठिकै छ, अलि भोक लागेर आएको नि।” थोरै पछि दुई प्लेट सेकुवा र एक क्वाटर जीन टेबलमा राखियो। सुगन्धित सेकुवाको धुवाँ, मसालेको स्वाद, र जीनको हल्का चिसोपनले हामीलाई तुरुन्तै आकर्षित गर्यो। हामी धमाधम खान थाल्यौं। बीचबीचमा तिलकले मेरा कुरा सुन्दै हाँस्दै गर्थ्यो, अनि म पनि उसको रमाइलो हाँसोमा फँसिरहेको महसुस गरें। त्यही क्रममा, 👉 Click Here for Full Story
