उनीसँग मेरो सम्बन्ध निकै नजिक थियो, प्रायः दिनमा कम्तीमा एकपटक मोबाईलमा कुरा हुने गर्छ थियो। समय हिँड्दै जाँदा दिन, हप्ता र महिना सजिलै बित्न थाले। एउटा दिन म अफिसमा मेरो काममा व्यस्त थिएँ, अचानक मेरो मोबाईलको घण्टी बज्यो। हेरेँ भने विभूतिको फोन थियो। म मुस्कुराएँ र भनेँ, “हेलो विभूति! के छ त? कहाँ छौ? नया कुरा सुनाइदेऊ।” फोनको त्यस पट्टि उनी पनि उत्साहित स्वरमा बोलिन्, “तपाईं फुर्सदमा हुनुहुन्छ भने, आज जाउलाखेल आउनुहोस् न, तपाईंलाई खुशीको खबर सुनाउनु छ।” म चकित भएँ, “खुशीको खबर? के कुरा हो भन्न त!” उनी हाँस्दै भनि, “फोनमा भन्न सक्दिनँ, तपाईंलाई भेटेर नै बताउँछु। आउनुस्, प्लीज।” म तुरुन्तै तयार भएँ। “ठीक छ, आधा घण्टाभित्र पुग्छु। तिमी त्यहीँ बसी रह, पुगेपछि म फोन गर्छु। ल त, बाई!” भन्दै फोन राखेँ, हेल्मेट लगाएँ र मोटरसाइकलमा निस्कें। केही बेरमै म जाउलाखेल पुगें र उनको फोन गरेँ। बाटोको छेउमा उनी पर्खिरहेकी थिइन्। म देख्नासाथ तुरुन्तै मुस्कुराएँ र नजिकिँदै भनें, “हाई! के छ? त्यो खुशीको खबर?” उनी अलिक हाँस्दै भनि, “के हतार? पहिले सानो खाजा खुवाउनुस्, त्यसपछि बताउँछु।” हामी वरिपरि हेर्दै हिँड्दा एउटा फास्ट फुड क्याफे देखियो। मोटरसाइकल पार्किङमा राखेर भित्र पस्यौं। “म त फ्यान्टा र भेज मो:मो: खान्छु, तपाईं के खाने?” उनी सोधिन्। “मलाई कोक र बफ चाउमिन,” मैले भने।
केही बेरमै वेटरले अर्डर लिएर गयो। म उत्साहित भएर सोधेँ, “अब के कुरा हो? खुशीको खबर भन्नु त।” उनी खुशीले झिलिमिलि हाँस्दै भनि, “अस्तिनै मैले एउटा अफिसमा जागिरको लागि अन्तरवार्ता दिएको थिएँ। आज त्यहाँबाट फोन आयो, मलाई काम दिने भैसक्यो। अब म बिहान १० बजे देखि ४
👉 Click Here for Full Story
