यो कुरा आजभन्दा करिब तीन वर्षअघिको हो। म मेरो अन्टिकोमा बसेको थिएँ, १२ कक्षाको परीक्षा नजिकै थियो। सायद बैशाखको मध्यतिरको कुरा हो—१४ वा १५ गते। त्यस दिन झापाबाट एउटी केटी, योगिता गुरुङ, काठमाडौँ आइन्। उनी गाउँबाट एसएलसी सकाएर यहाँ विज्ञान संकायमा +२ पढ्न आएकी थिइन्। उनको घर झापा थियो र उनको आमा मेरो अन्टिकोको नजिककी साथी रहेकी हुनाले सायद उनी मेरो अन्टिकोमा बस्न आइन्। उनी बिहानको ५ बजे काठमाडौँ आइपुगेकी थिइन्। मोबाइल नहुँदा उनले मेरो अन्टिकोको ल्याण्डलाइनमा फोन गरिन्। फोन उठाउँदै गर्दा म टिभि हेरिरहेको थिएँ। मधुर स्वरमा कोइ केटी बोल्दै थियो—त्यो आवाज सुन्दै म केही बेर चुपचाप बसेँ। मैले नम्रतापूर्वक सोधेँ, “को बोल्नु भएको होला?” उनले भनिन्, “म योगिता बोल्दैछु। संजना आंटिको घरमा हुनुहुन्छ?” मैले भनें, “हजुर, आउनुहोस्।” त्यसपछि आन्टीलाई फोन दिएर म योगितालाई लिएर टिभि कोठाबाट किचेन तिर गएँ। कलंकी चोकमा पुगेपछि मैले उनलाई देख्दा मनभरि अचम्मको भावना आयो। उनी सानो, सरल, र रमाइलो अनुहार लिएर उभिएकी थिइन्। मैले उनलाई सुमधुर स्वरमा स्वागत गर्दै सोधेँ, “तिमी काठमाडौँ के गर्न आएकी?” उनले मुस्कुराउँदै भनिन्, “पढ्न।” त्यसपछि हाम्रो छोटो रमाइलो यात्रा सुरु भयो—ट्याक्सीमा बस्दा कुरा गरिरहेका थियौं, मनमनै नजिक बन्दै गइरहेका थियौं। आन्टीको घर पुग्दा उनले हामीलाई स्वागत गरिन्। “ओहो, नानु, यत्रो ठुली भइछौ!” उनले हाँस्दै भनिन्। योगितालाई आराम गर्न Guest Room मा लगियो र म टिभि कोठामा बसेँ। केही समय 👉 Click Here for Full Story
