हामीबीच लामो समयदेखि फोनमा कुरा हुन्थ्यो। कहिले च्याट, कहिले लामो फोनकला, कहिले रमाइला हाँसो–ठट्टा। तर भेट्ने अवसर भने कहिल्यै बनेको थिएन। उनी मेरो गाउँभन्दा अलिक दक्षिणतिर, भैरहवामा बस्ने गर्थिन्। त्यहाँको एउटा बैंकमा काम गर्थिन् रे। उनको स्वरमा सधैं आत्मीयता मिसिएको हुन्थ्यो,
तर आवाज मात्रै सुन्नु र प्रत्यक्ष भेट्न नपाउनु भनेको अधुरो कथा जस्तै लाग्थ्यो। एकदिन मैले उनलाई भनें, “अब त भेट्नुपर्छ नि, भैरहवा आउँछु, अनि लुम्बिनी घुमौंला।” उनी मुस्कुराउँदै फोनमा सहमत भइन्। त्यो रात त निद्रा नै लागेन। भोलिपल्ट बिहानै म हतार–हतार उठें। नुहाएँ, सजिएँ, बाइक निकालें। घरमा दाजुले सोध्नुभयो, “कहाँ जाने?” मैले हाँस्दै भनें, “बुटवल प्रदर्शनी हेरन जाने।” तर मनमा त अर्कै उत्साह थियो। बाइक स्टार्ट गरेँ, बाटोमा हावाले अनुहार छोएर लैजाँदा झन् उत्सुकता बढ्दै गयो। करिब ४० मिनेटमा भैरहवा पुगें। उनले भनेको ठाँउमा पुग्दा म अचम्मैमा परें। ज्योति, उनको नाम। करिब २३ वर्षकी, सुन्दर अनुहार, चम्किलो आँखा। सादा तर आकर्षक लुगा—कालो जिन्स र निलो सर्टमा उनी साँच्चै कुनै मोडलभन्दा कम देखिएकी थिइनन्। मैले हल्का संकोचले भनेँ, “बाइकमा बस, लुम्बिनी जानुपर्छ।” उनी मुस्कुराउँदै पछाडि बसिन्। सुरुमा अलिक टाढा बसिन्, तर बाटो लामो थियो। म आफैंले भनें, “अलिक नजिक बस, न
👉 Click Here for Full Story
