म यामिनी चापागाइ, बाग्लुङकी बासिन्दा। उमेर अहिले ३० वर्ष पुगिसकेको छ। मेरो जीवनको एउटा अध्याय धेरै कम उमेरमै सुरु भएको थियो। जब म १७ वर्षकी थिएँ, बाबाले मलाई एउटा सम्पन्न व्यापारीसँग विवाह गरिदिनुभयो। उहाँभन्दा म झण्डै १५ वर्ष कान्छी थिएँ। त्यो समय मैले विवाहलाई जीवनको सुनौलो भविष्य ठानेँ। ” शुरुका दिनहरू साँच्चिकै रङ्गीन थिए। मेरो जवान उमेर, उनको अनुभव, र हाम्रो नयाँ सम्बन्धले केही समयसम्म घरभित्रको संसार रमाइलो बनायो। डेढ वर्षपछि त हाम्रो जीवनमा नानी आयी। सानो छोरीको आगमनले घरभरि नयाँ उज्यालो ल्यायो। तर, दिन महिनासँगै त्यो रङ्गीन संसार विस्तारै फिका हुँदै गयो। मेरो श्रीमान् प्रायः व्यवसायको सिलसिलामा घरबाहिरै व्यस्त रहन थाले। घरमा हुँदा पनि शारीरिक कमजोरी र रोगले गर्दा मसँग खासै नजिकिन सक्दैनथे। उहाँलाई मधुमेह भएको थियो। रोगसँगको लडाइँले गर्दा चाहेर पनि उहाँ मेरो मन बुझ्न सक्ने अवस्थामा हुनुहुन्न थियो। उनलाई यसो अस्वगन्धा सिलाजित भने पनि खाएर केही श्वास्थ होउ न भन्दापनी खाली आफ्नै काम धन्दा ब्यापार भनेर दौडी रहन्छन । खैर पैसा कामाएका छन चित्त बुझाउनै पर्यो ।। म पत्नी र आमा दुवै भूमिकामा बाँधिँदै आफ्नो चाहना, आफ्नो सपना, अनि आफ्ना भावना दबाउँदै बसिरहेँ। तर मनको कुरा सधैं दबाएर राख्न पनि कहाँ सकिन्छ र?
कहिलेकाहीँ आँखा रसाउँथे, मनले कसैको न्यानोपन खोज्थ्यो, तर म परिवार र समाजको डरले चुपचाप सहनमा सीमित रहेँ। यस्तैमा एउटा घटना मेरो जीवनमा मोडझैं आयो। मेरी नन्द अनुसा, विवाहपछि केही महिनामै श्रीमानसँग मतभेद भएर आमा-बाबुको घर फर्किएकी थिइन्। अनुसासँगै उनका पति ब्यन्जन पनि केही दिन हाम्रो घरमा बस्न आए। सुरुमा म उनलाई सामान्य पाहुनाजस्तै मान्थेँ। तर समयसँगै उहाँको बोली, व्यवहार र संवेदनशीलताले मलाई फरक अनुभव दिन थाल्यो। ब्यन्जन (नन्दको बुढा) मसँग सधैं आदरपूर्वक बोल्थे। म थकाइले चुप लाग्दा उहाँ सहजै बुझिदिन्थे। कहिलेकाहीँ चिया पिउँदै गर्दा घरपरिवारको कुरा गर्थ्यौं। उहाँको हाँसो, सानो मजाक, र मेरो भावनालाई बुझ्ने स्वभावले मलाई मनमा शान्ति दिन्थ्यो। धेरै समयदेखि कोहीसँग आफ्ना कुरा खुलेर भन्न नसकेको म, अचानक उनलाई आफ्ना पीडादेखि सपना भन्न मन लाग्न थाल्यो। मैले बुझ्न थालेँ– जीवनमा केवल धनसम्पत्ति वा ठुला कुरा मात्र सबथोक होइन रहेछ। साथमा कोही होस् जसले मन बुझोस्, दुःखमा हात समाओस्, खुशीमा हाँसो बाँडोस्, त्यो नै असली सम्पत्ति रहेछ। ब्यन्जनसँगको सम्बन्ध कुनै सीमाना नाघेको थिएन, तर त्यो भावनात्मक नजिकताले मेरो जीवनलाई फेरि नयाँ रंग दिएको थियो। मेरो मन फेरि ताजगीले भरिन थाल्यो। उनको आँखामा मलाई सम्मान देखिन्थ्यो, माया देखिन्थ्यो, अनि त्यसरी बुझ्ने मान्छे पाउनु आफैंमा अनमोल लाग्थ्यो।
त्यसपछि म प्रायः सोच्थेँ– “साँचो सम्बन्ध भनेको के हो? ” उत्तर अझै खोजिरहेको छु। तर एक कुरा पक्का छ– मेरो जीवनमा ब्यन्जन आएपछि मैले फेरि आफूभित्र लुकेको मुस्कान भेटेँ। 👉 Click Here for Full Story
