बर्षाको समय थियो। आकाशमा बादलको गर्जन, झमझम पानी पर्न थामिएको थिएन। मकैको पातमा झरेको पानीको थोपाले सिर्जेको आवाज त्यति मधुरो लाग्थ्यो, मानौँ प्रकृतिले कुनै खास धुन बजाइरहेको होस्। चारैतिर निस्पट्ट अँध्यारो, आकाश छपक्क ढाकिएको। बारी छेउको खोल्साबाट बग्ने पानीको कलकल, कान्लामा टलमलाउने जुनकीरी र झ्याँकिरीको टिङ–टिङ आवाजले गाउँलाई कुनै पुरानो कथाजस्तो बनाइरहेको थियो। हातमा रहेको टर्च लाइटको ब्याट्री पनि सिद्धिँदै थियो, झिमझिम बत्ती बालेर कहिले देखाउँथ्यो, कहिले हराउँथ्यो। त्यसैबीच, कहिले गाउँ सुनसान लाग्थ्यो, त कहिले त्यो नै रोमान्टिक माहोल झैं अनुभव हुन्थ्यो। गाउँको बैठक सकेर म घर फर्कँदै थिएँ। बाटोमा लामो घाँसले ढाकेको पगडण्डीले बारम्बार रोक्छ जस्तो गर्थ्यो। कतै बाँसको घारी झ्वाम्म अन्धकारमा फैलिएको, कतै स्यालको करायोजस्तो आवाज, कतै टाढाको कुकुर भुकाइ। मनमा सानो डर त थियो, तर त्यो डरमा पनि केही रमाइलोपन मिसिएको अनुभूति भइरहेको थियो। सोच्दै जाँदा जीवनकै कुरा मनमा आयो—जवानी त आयो, तर यसलाई सधैं सोझोपनमै लुकाएर राख्नुपर्ने हो? मानिसलाई कहिले काँही साथ, मिठास र आत्मीयता चाहिन्छ भन्ने सोच्दा सोच्दै, म एक घर छेउ पुगिसकेको रहेछु। त्यो गाउँको घरबारे धेरै सुनेको थिएँ। गाउँका अरू सदस्यहरू कतै बाहिर गएका कारण, त्यो घरमा एउटी युवती मात्र बस्छे भन्ने खबर पाइन्थ्यो।
गाउँमै नाम चलेकी युवती थिई—अलिना। धेरैले उसको सुन्दरता, उसको आत्मविश्वास र उसको बोलाइको चर्चा गर्थे। घरको मूल ढोकामा ठूलो ताला झुन्ड्याइएको थियो। वरिपरि हेरें। दलानतिर ध्यान पुर्याउँदा, खाटमा एउटी युवती निदाइरहेको देखेँ। मेरो मन एक्कासी तन्कियो—त्यो पक्कै अलिना नै हुनुपर्छ। टर्चको हल्का उज्यालोमा उसको अनुहार नियाल्दा, शान्त र निश्चिन्त देखिन्थी। निद्रामा पनि उसको मुहारमा कुनै मिठास झल्किरहेको थियो। उसको निद्राको शान्ति भङ्ग गर्न मन त थिएन, तर कताकता आत्मीयताको तानावानाले मलाई रोक्न सकेन। मैले बिस्तारै उसको नाम लिएँ—“अलिना…” ऊ झसङ्ग ब्युँझी। केही बेर त अल्मलिएको नजरले मलाई हेरिरही। “तिमी यहाँ किन आको? ” उसले हल्का कठोर स्वरमा सोधी। म मुस्कुराएँ र 👉 Click Here for Full Story
