त्यो समय मेरो उमेर ठ्याक्कै १७ पुगेको थियो। घर रामपुर भन्ने गाउँको पाखामा थियो, जहाँ बारीमा मकै, गहुँ र तरकारी रोपिन्थ्यो। म घरकी कान्छी छोरी, मेरा दाजुभाइहरू सबै पढ्न सहर गएका, अनि घरमा आमाबाबा दिनभरि खेतबारीमा व्यस्त। त्यही भएर घरभित्रका साना ठूला काम प्राय ममाथि नै पर्थे। बिहान म विद्यालय जान्थेँ, स्कुल सानो भए पनि त्यो मेरो संसार थियो। फर्केपछि बेलुकीसम्म घर धुने, भाँडा माझ्ने, गाईवस्तु हेर्ने—यी सब काम। ” एक वर्षअघि बाबा खेतमा सहयोग गर्न नजिकैको गाउँबाट अर्जुन नामको अर्जुन ल्याउनुभएको थियो। उमेरले १५–१६ जस्तो, तर उसको काँध चौडा, शरीर बलियो। सुरुमा उसलाई साथी भन्दा कामदारजस्तो मात्र ठानेकी थिएँ। तर दिनदिनै भेटघाट, बोलचाल हुँदै जाँदा ऊ अलिकति फरक लाग्न थाल्यो। ऊ मलाई “हजुर दिदि” भन्दै बोलाउँथ्यो, तर त्यो सम्बोधनभित्र कताकता नजिकको माया मिसिएको महसुस हुन्थ्यो। जेठको तातो दिउँसो थियो। घाम यति कडा थियो कि आँगनमा खन्याइएका पानीका थोपा तुरुन्तै सुक्थे। आकाश शान्त, हावा नचल्ने, घरको जस्ताले बनेको छाना तातेर भित्र बस्नै नसक्ने। म आफ्नो कोठामा किताब खोलेर पढ्न बसेकी थिएँ तर अक्षरहरू नाचेजस्तो लाग्थे, मनै पग्लेजस्तो। खिड्कीबाट बाहिर हेरें—रुखका पात सुकेको कपडाजस्तो अल्मलिएको देखिन्थ्यो। त्यतिबेला अर्जुन गाईको लागि घाँस बोकेर फर्किरहेको रहेछ।
पसिना बगिरहेको थियो तर उसको अनुहारमा अनौठो चमक थियो। उसले मलाई देख्यो र मुस्कुराउँदै भन्यो, “दिदि, यो घाम त धेरै नै चर्को छ नि। ” उसको 👉 Click Here for Full Story
