मंसिरको जाडो, गाउँको परम्परागत बिहे, अनि रातको मधुर वातावरण। तपाईंलाई त थाहा छ नि—बिहे भन्नासाथ रमाइलो, हाँसोठट्टा, र गीत–संगीत बिना अधुरो हुन्छ। हामी त्यही रमाइलोको बीचमा पुग्दा, घरभरि झिलिमिली बत्ति झैँ, मान्छेहरू पनि आ–आफ्नै तालमा रमाउँदै थिए। बुढापाका हरु मदिराको सुरूरमा पुराना माया–भाकाका गीत गाउँदै थिए, जसले पुरानो प्रेम–कथा सम्झाइरहेको थियो। युवाहरू भने आफ्नो साथीभाइसँग हाँस्दै–खेल्दै व्यस्त थिए। हामी चाहिँ अलिकति टाढा, आँगनको कुनामा बसेर जार्ड चपाउँदै रमाइरहेका थियौँ। हावामा चुरोटको धुवाँ र चुल्होमा पाकिरहेको मासुको सुगन्ध मिसिएर एक किसिमको मोहनी वातावरण बनेको थियो। घडी हेर्दा रातको ३ बजेर ३७ मिनेट भइसकेको रहेछ। विस्तारै संगीत शान्त हुँदै गयो, हाँसोको आवाज हराउँदै गयो, अनि वातावरण पनि सुनसान हुँदै गयो। हामी पनि अब घर फर्कौंला भन्ने सोचमा थियौँ। त्यति बेलै, लक्षिता काकी पनि फर्कदै रहिछिन्। रातको बेला जङ्गलको बाटो, एक्लै हिंड्न त पक्कै डर लाग्थ्यो। त्यसैले उहाँ पनि हाम्रो समूहसँगै फर्कने निर्णय गर्नुभयो। मनमा लाग्यो—दैवको आहारा भनेको यही रहेछ, भगवानले चाहनुभएको भेट जस्तै। चिसो पुसाउँदै गएको थियो। मंसिरको जाडो नि, साँच्चै त हड्डीमै पुग्ने खालको। तर अनौठो कुरा के भने, मलाई खासै जाडो लागेको थिएन। बरु, लक्षिता 👉 Click Here for Full Story
