चार वर्षअघि घटेको कुरा हो। म त्यतिबेला काठमाडौँको जमलस्थित एउटा निजी कम्पनीमा काम गर्थें। दैनिकजसो व्यस्त जीवन, अफिसको दवाव र दगुर्दो दिनचर्या बीचमा अचानक मेरो जीवनमा एउटा सुन्दर मोड आयो—शिला। शिला पनि मेरो अफिसकै सहकर्मी थिइन्। सुरुमा सामान्य परिचय मात्रै थियो, तर विस्तारै हामीबीचको सम्बन्धमा गर्माहट थपिँदै गयो। कहिलेकाहीँ कामकै बहानामा लामो कुरा हुन्थ्यो, कहिले चिया पिउँदा हाँसो मजाक चल्थ्यो। थाहा नै भएन, कहिले हामी एकअर्काको नजिक पुगेछौं। उनको मीठो मुस्कान, सजिलो स्वभाव अनि कुरा गर्ने शैलीले मलाई भित्रैदेखि छोएर गयो। समयसँगै हाम्रो मित्रता माया बन्न थाल्यो। कहिले सिनेमा हेर्न, कहिले पार्क हिँड्न जाने बहाना मिल्थ्यो। उनीसँग बिताएका पलहरू मेरो दिनको सबैभन्दा रमाइलो क्षण हुन्थे। उनको साथ पाउँदा लाग्थ्यो, जीवनमा कुनै कमी छैन। शिलासँगको सम्बन्ध केवल बाहिरी भेटघाटमा मात्र सीमित रहेन। हामीबीचको भावना शब्दभन्दा धेरै गहिरो थियो। जब उनी हाँस्थिन्, मलाई लाग्थ्यो आकाशबाट सुर्यको किरण झरेर मेरो मनलाई छोएको हो। जब उनीसँग कुरा गर्थें, संसारको सबै चिन्ता हराउँथ्यो। एकदिन अफिसमा हामी मात्र दुईजना परेका थियौँ। त्यो दिनको मौनता नै अरू खालको थियो। मेरो मुटु जोडले धड्किरहेको थियो, र उनी पनि अलिकति लजालु तर खुशी देखिन्थिन्। त्यो क्षणमा मैले महसुस गरेँ—अब यो भावना लुकाएर राख्न सक्दिन।
हिम्मत गरेर उनको हात समाएँ। उनी हल्का तर्सिइन् तर हात तानिनन्। त्यो नै मेरो लागि सबैभन्दा ठूलो संकेत थियो। त्यो दिनपछि हाम्रो सम्बन्ध अझ प्रगाढ हुँदै गयो। हरेक भेटमा नयाँ मिठास थपिन्थ्यो। उनीसँग बसेर चिया पिउनु, बाटोमा सँगै हिँड्नु, वा केवल आँखा मिलाउनु—सबै कुरा स्वर्गीय अनुभव जस्तै लाग्थ्यो। 👉 Click Here for Full Story
