बिहानको चिसो हावा उसको कपालमा अल्झिँदा ऊ सधैँ झ्यालबाट बाहिर हेरेर मुस्कुराउँथी। उसलाई थाहा थिएन, उसको जीवनमा आउने एउटा साधारण भेटले उसको मुटुको दिशा नै बदल्नेछ। ऊ सानैदेखि जिम्मेवारीले थिचिएकी थिई, तर उसको मनभित्र कतै लुकेको एउटा सपना थियो—कसैले उसलाई पनि माया गरोस्, उसलाई पनि सम्झियोस्। त्यो घरको आँगन ठूलो थिएन, तर सफा थियो। बिहानै उठेर ऊ आँगन बुहार्थी, पानी हाल्थी, अनि आफ्नो काममा व्यस्त हुन्थी। त्यही बेला, छेउको घरको ढोकाबाट ऊ निस्किन्थ्यो। उ सधैँ सेतो सर्ट र हल्का मुस्कानमा देखिन्थ्यो। सुरुमा उनीहरूबीच केही थिएन—न बोलाइ, न चिनजान। तर आँखा भने सधैँ जुध्थे। एकदिन, ऊ पानी भर्दै गर्दा उसको बाल्टिन हातबाट चिप्लियो। पानी जमिनमा पोखियो। ऊ अलमल्ल परेर हेर्दै थिई, त्यत्तिकैमा ऊ आएर भन्यो, “म सहयोग गरिदिउँ?” त्यो पहिलो पटक थियो, उसले उसको आवाज सुनेको। नरम, शान्त, र आफ्नोपनले भरिएको। “हुन्छ,” उसले बिस्तारै भनिन्। त्यो दिनपछि, उनीहरूबीच सानो–सानो कुरा हुन थाल्यो। “खाना खाइसक्यौ?” “थाक्यौ होला नि?” यस्तै सामान्य शब्दहरू, तर उसको लागि ती शब्दहरू खास थिए। उसलाई अचम्म लाग्थ्यो—किन उसको प्रतीक्षा गर्न मन लाग्छ? किन उसको मुस्कान देख्दा दिन नै राम्रो भएको जस्तो लाग्छ? एक साँझ, आकाश सुनौलो भएको बेला, ऊ आँगनमा बसेर कपडा सुकाउँदै थिई। ऊ फेरि आयो। “तिमी सधैँ
👉 Click Here for Full Story
बिदेशबाट आएर उस्ले गर्यो मलाइ ।bideshabaaTa aaera usle Garyo malaai
बिहानको चिसो हावा उसको कपालमा अल्झिँदा ऊ सधैँ झ्यालबाट बाहिर हेरेर मुस्कुराउँथी। उसलाई थाहा थिएन, उसको जीवनमा आउने एउटा साधारण भेटले उसको मुटुको दिशा नै बदल्नेछ। ऊ सानैदेखि जिम्मेवारीले थिचिएकी थिई, तर उसको मनभित्र कतै लुकेको एउटा सपना थियो—कसैले उसलाई पनि माया गरोस्, उसलाई पनि सम्झियोस्। त्यो घरको आँगन ठूलो थिएन, तर सफा थियो। बिहानै उठेर ऊ आँगन बुहार्थी, पानी हाल्थी, अनि आफ्नो काममा व्यस्त हुन्थी। त्यही बेला, छेउको घरको ढोकाबाट ऊ निस्किन्थ्यो। उ सधैँ सेतो सर्ट र हल्का मुस्कानमा देखिन्थ्यो। सुरुमा उनीहरूबीच केही थिएन—न बोलाइ, न चिनजान। तर आँखा भने सधैँ जुध्थे। एकदिन, ऊ पानी भर्दै गर्दा उसको बाल्टिन हातबाट चिप्लियो। पानी जमिनमा पोखियो। ऊ अलमल्ल परेर हेर्दै थिई, त्यत्तिकैमा ऊ आएर भन्यो, “म सहयोग गरिदिउँ?” त्यो पहिलो पटक थियो, उसले उसको आवाज सुनेको। नरम, शान्त, र आफ्नोपनले भरिएको। “हुन्छ,” उसले बिस्तारै भनिन्। त्यो दिनपछि, उनीहरूबीच सानो–सानो कुरा हुन थाल्यो। “खाना खाइसक्यौ?” “थाक्यौ होला नि?” यस्तै सामान्य शब्दहरू, तर उसको लागि ती शब्दहरू खास थिए। उसलाई अचम्म लाग्थ्यो—किन उसको प्रतीक्षा गर्न मन लाग्छ? किन उसको मुस्कान देख्दा दिन नै राम्रो भएको जस्तो लाग्छ? एक साँझ, आकाश सुनौलो भएको बेला, ऊ आँगनमा बसेर कपडा सुकाउँदै थिई। ऊ फेरि आयो। “तिमी सधैँ
👉 Click Here for Full Story