कहिलेकाहीँ जीवनले यस्तो मोड ल्याउँछ, जहाँ विगतका घाउहरू विस्तारै निको हुँदै जान्छन् र मुटुले फेरि कसैको उपस्थितिलाई महसुस गर्न थाल्छ। त्यो समय साँझको थियो, जब झ्याल बाहिरको सुनौलो घाम बिस्तारै हराउँदै थियो, र म आफ्नै सानो कोठामा एक्लै बसेर कापीहरू जाँचिरहेकी थिएँ। एक समय थियो, जब म मायामा पूर्ण विश्वास गर्थेँ। तर विश्वास टुटेपछि, मैले आफूलाई पढाइ र जिम्मेवारीमै सीमित गरिदिएकी थिएँ। त्यसपछि मैले आफूलाई सम्झाएँ— "हेलो. माई नेम इज अञ्जली र आई एम आ शिक्षक. grade 10सम्मको विद्यार्थीहरू लाई tution padhauchu. स्कुल म चाहिँ parttime शिक्षक मात्रै हो म." यो मेरो परिचय मात्र थिएन, यो मेरो नयाँ सुरुवात पनि थियो। "home tution पनि padhauchu त्यो चाहिँ नाइट मात्रै छ. नाइट 6-8 सम्म हुन्छ मेरो क्लास." शिक्षण मेरो लागि पेशा मात्र थिएन, यो मेरो मनलाई शान्त पार्ने एउटा माध्यम थियो। जब विद्यार्थीहरू नयाँ कुरा सिकेर मुस्कुराउँथे, मलाई लाग्थ्यो, जीवन अझै सुन्दर छ। तर कहिलेकाहीँ, साँझको त्यो दुई घण्टा केवल पढाइमा मात्र सीमित रहँदैनथ्यो। त्यो समय मेरो लागि भावनाहरूको झ्याल पनि बन्थ्यो। एक दिन, पानी परिरहेको थियो। झरीका थोपा झ्यालमा ठोक्किँदा मधुर आवाज आइरहेको थियो। म टेबलमा बसेर नोटहरू तयार गर्दै थिएँ। त्यतिबेला मेरो मनमा एउटा अनौठो खालीपन थियो, जसलाई म शब्दमा बयान गर्न सक्दिनथेँ। बाहिरको चिसो मौसमले भित्रको एक्लोपनलाई अझ स्पष्ट बनाइरहेको थियो। म सोच्थेँ— के म फेरि कसैलाई विश्वास गर्न सक्छु?
👉 Click Here for Full Story
स्तनमा माल झारेर दल्न थाली stanmaa maal jhaarera dalna thali new nepali online story
कहिलेकाहीँ जीवनले यस्तो मोड ल्याउँछ, जहाँ विगतका घाउहरू विस्तारै निको हुँदै जान्छन् र मुटुले फेरि कसैको उपस्थितिलाई महसुस गर्न थाल्छ। त्यो समय साँझको थियो, जब झ्याल बाहिरको सुनौलो घाम बिस्तारै हराउँदै थियो, र म आफ्नै सानो कोठामा एक्लै बसेर कापीहरू जाँचिरहेकी थिएँ। एक समय थियो, जब म मायामा पूर्ण विश्वास गर्थेँ। तर विश्वास टुटेपछि, मैले आफूलाई पढाइ र जिम्मेवारीमै सीमित गरिदिएकी थिएँ। त्यसपछि मैले आफूलाई सम्झाएँ— "हेलो. माई नेम इज अञ्जली र आई एम आ शिक्षक. grade 10सम्मको विद्यार्थीहरू लाई tution padhauchu. स्कुल म चाहिँ parttime शिक्षक मात्रै हो म." यो मेरो परिचय मात्र थिएन, यो मेरो नयाँ सुरुवात पनि थियो। "home tution पनि padhauchu त्यो चाहिँ नाइट मात्रै छ. नाइट 6-8 सम्म हुन्छ मेरो क्लास." शिक्षण मेरो लागि पेशा मात्र थिएन, यो मेरो मनलाई शान्त पार्ने एउटा माध्यम थियो। जब विद्यार्थीहरू नयाँ कुरा सिकेर मुस्कुराउँथे, मलाई लाग्थ्यो, जीवन अझै सुन्दर छ। तर कहिलेकाहीँ, साँझको त्यो दुई घण्टा केवल पढाइमा मात्र सीमित रहँदैनथ्यो। त्यो समय मेरो लागि भावनाहरूको झ्याल पनि बन्थ्यो। एक दिन, पानी परिरहेको थियो। झरीका थोपा झ्यालमा ठोक्किँदा मधुर आवाज आइरहेको थियो। म टेबलमा बसेर नोटहरू तयार गर्दै थिएँ। त्यतिबेला मेरो मनमा एउटा अनौठो खालीपन थियो, जसलाई म शब्दमा बयान गर्न सक्दिनथेँ। बाहिरको चिसो मौसमले भित्रको एक्लोपनलाई अझ स्पष्ट बनाइरहेको थियो। म सोच्थेँ— के म फेरि कसैलाई विश्वास गर्न सक्छु?
👉 Click Here for Full Story