कान्छी बुढिलाई गर्न हतार भएछ kanchhi budhilai garna hatar bhayecha

म प्रनिश। सानैदेखि म धेरै बोल्ने मान्छे थिइनँ, तर मनभित्र धेरै कुरा राख्ने बानी थियो। म सधैं सोच्थेँ—एकदिन मेरो जीवनमा यस्तो कोही आउनेछ, जसलाई मैले केही नभने पनि उसले मेरो मन बुझ्नेछ। जब मेरो बिहे भयो, मलाई लाग्यो त्यो सपना पूरा भयो। बिहेको पहिलो रात म धेरै नर्भस थिएँ। ऊ मेरो अगाडि बस्दा उसको आँखामा हेर्न पनि लाज लागिरहेको थियो। तर उसले हल्का मुस्कुराएर सोधी, “किन केही नबोल्नु भएको?” त्यो मुस्कानले मेरो डर हरायो। मैले त्यही बेला महसुस गरेँ—अब यो मान्छे मेरो जीवनको हिस्सा हो। हामी सँगै बिताएका दिनहरू साना तर धेरै अर्थपूर्ण थिए। बिहान उठ्दा उसले बनाएको चिया पिउँदा मलाई अनौठो शान्ति मिल्थ्यो। कहिलेकाहीँ ऊ मेरो छेउमा बसेर भविष्यको कुरा गर्थी—“हाम्रो बच्चा कस्तो होला होला?” म हाँस्थेँ र भन्थेँ, “तिमी जस्तै भए पुग्छ।” जब हाम्रो छोरो जन्मियो, त्यो मेरो जीवनको सबैभन्दा खुसीको दिन थियो। अस्पतालको सेतो कोठामा उसले बच्चालाई काखमा लिएकी थिई। म उसको छेउमा उभिएर हेर्दै थिएँ। उसले मलाई हेरेर भनी, “हेर्नुस् न, तपाईंजस्तै देखिन्छ।” त्यो क्षणमा मलाई लाग्यो, म संसारकै भाग्यमानी मान्छे हुँ। समय बिस्तारै परिवर्तन हुँदै गयो। ऊ कहिलेकाहीँ माईती जान थाली। सुरुमा मलाई खासै फरक परेन। आखिर आफ्नो घर हो, आफ्नो आमाबुबा हुन्। म आफैंले भन्थेँ, “जाउ, केही दिन बसेर आऊ।” तर बिस्तारै त्यो केही दिन 👉 Click Here for Full Story

See All Story List Read New Stories Buy Anantavya For PE Buy Kishoradi For ED