मलाई एकदम खपी न सक्नेभयो अनी गरेर आए Malai yekadum khapi nasakne bhayo ani Garera aaya

काठमाडौंको कोलाहलमै हुर्किएको भए पनि मनभित्र कतै शान्ति खोजिरहन्थेँ। कलेज सकिएपछि साँझपख कहिलेकाहीँ एक्लै हिँड्न निस्किन्थेँ—कलंकीतिर, बागमतीमाथिको पुल आसपास। त्यो ठाउँ भीडभाडले भरिएको भए पनि, साँझ पर्दा बत्तीहरूको उज्यालोले अलि फरक अनुभूति दिन्थ्यो। मसँग हिँड्ने एकजना नजिकको आफन्त (अंकल जस्तै लाग्ने) हुनुहुन्थ्यो। उहाँ जीवन धेरै देख्नुभएको मान्छे, कहिलेकाहीँ समाजका कठोर पक्षबारे खुलेर कुरा गर्नुहुन्थ्यो। उहाँका कुराले मलाई सोच्न बाध्य बनाउँथ्यो—मानिसहरू किन यति फरक परिस्थितिमा बाँच्छन्, किन कसैको जीवन सहज हुन्छ भने कसैको संघर्षमै बित्छ? एक साँझ पुलमाथि उभिँदा मैले केही युवतीहरूलाई टाढाबाट देखेँ। उनीहरू आफ्नै संसारमा हराइरहेका जस्ता देखिन्थे—कसैको आँखामा थकान, कसैको अनुहारमा बनावटी मुस्कान। त्यो दृश्यले मलाई आकर्षणभन्दा पनि जिज्ञासा दियो। म सोच्न थालेँ, “हामी देख्ने मुस्कानभित्र कति कथा लुकेका होलान्?” त्यही समयदेखि मेरो मनभित्र एउटा द्वन्द्व सुरु 👉 Click Here for Full Story

See All Story List Read New Stories Buy Anantavya For PE Buy Kishoradi For ED