काठमाडौँको त्यो पुरानो घर मेरो जीवनको एउटा शान्त तर अलमलिएको अध्याय थियो। टिनको छानोमा पर्ने पानीको आवाज, साँझपख बत्ती बालिँदा झ्यालबाट पस्ने पहेंलो उज्यालो—यी सबैले घरलाई कुनै कथा जस्तै बनाइदिएको थियो। म माथिल्लो कोठामा बस्थेँ, आफ्नो संसारमा अल्झिएको एक्लो केटा, भविष्य के होला भन्ने सोचले कहिलेकाहीँ निद्रा उड्थ्यो। घरमा सबैको आ–आफ्नै दिनचर्या थियो। तलको कोठामा सानो भाइ आफ्नी आमासँग बस्थ्यो, उनीहरूको हाँसो र सामान्य झगडाले घरलाई जीवन्त बनाउँथ्यो। घरबेटी प्रायः बाहिर काममै व्यस्त हुन्थे, कहिले काँही आफ्नी श्रीमतीसँग माइत जान्थे। तर घरको वातावरणलाई सन्तुलनमा राख्ने व्यक्ति भने घरबेटीकी बुहारी थिइन्। उहाँसँग बोल्दा सधैं एउटा अपनत्व महसुस हुन्थ्यो। उहाँको व्यवहारमा आत्मीयता थियो—न धेरै बोल्ने, न धेरै चुप लाग्ने। कहिले चिया बनाउँदै “खाना खायौ?” भनेर सोध्नु, कहिले साँझ ढिला हुँदा “आज थाकेको देखिन्छौ” भनेर हल्का चिन्ता देखाउनु—यी साना कुराले मनमा अनौठो सम्मान र
👉 Click Here for Full Story
घरबेटी भाउजुलाई दनादन दिएको कथा GharbeTi baaujulai danadan diyeko kathaa " bhauju lai gareko katha"
काठमाडौँको त्यो पुरानो घर मेरो जीवनको एउटा शान्त तर अलमलिएको अध्याय थियो। टिनको छानोमा पर्ने पानीको आवाज, साँझपख बत्ती बालिँदा झ्यालबाट पस्ने पहेंलो उज्यालो—यी सबैले घरलाई कुनै कथा जस्तै बनाइदिएको थियो। म माथिल्लो कोठामा बस्थेँ, आफ्नो संसारमा अल्झिएको एक्लो केटा, भविष्य के होला भन्ने सोचले कहिलेकाहीँ निद्रा उड्थ्यो। घरमा सबैको आ–आफ्नै दिनचर्या थियो। तलको कोठामा सानो भाइ आफ्नी आमासँग बस्थ्यो, उनीहरूको हाँसो र सामान्य झगडाले घरलाई जीवन्त बनाउँथ्यो। घरबेटी प्रायः बाहिर काममै व्यस्त हुन्थे, कहिले काँही आफ्नी श्रीमतीसँग माइत जान्थे। तर घरको वातावरणलाई सन्तुलनमा राख्ने व्यक्ति भने घरबेटीकी बुहारी थिइन्। उहाँसँग बोल्दा सधैं एउटा अपनत्व महसुस हुन्थ्यो। उहाँको व्यवहारमा आत्मीयता थियो—न धेरै बोल्ने, न धेरै चुप लाग्ने। कहिले चिया बनाउँदै “खाना खायौ?” भनेर सोध्नु, कहिले साँझ ढिला हुँदा “आज थाकेको देखिन्छौ” भनेर हल्का चिन्ता देखाउनु—यी साना कुराले मनमा अनौठो सम्मान र
👉 Click Here for Full Story