हामी केटी केटी पनि औंला छिराउने गर्थेउ Hami Keti Keti pani aulaa chhiraaune gartheu

म सानैदेखि अलि सपनामा हराउने खालकी थिएँ। बनस्थलीको त्यो पुरानो घर, बिहान–बेलुका गाडीको हर्न, आँगनमा फुल्ने मल्लिका फूल, र झ्यालबाट देखिने आकाश—यी सबैले मलाई सधैं सोच्न सिकायो। म १२ कक्षामा पढ्दै गर्दा जीवनले कता मोड लिन्छ भन्ने मलाई आफैं थाहा थिएन, तर मनभित्र कताकता केही नयाँ सुरु हुँदैछ भन्ने अनुभूति भने थियो। ममी र बाबा दुवै बैंकमा काम गर्नुहुन्थ्यो। उहाँहरू व्यस्त हुनुहुन्थ्यो, तर माया कहिल्यै कम भएको महसुस भएन। दाइ BBA पढ्दै हुनुहुन्थ्यो र उहाँ नै मेरो सबैभन्दा नजिकको साथी जस्तै हुनुहुन्थ्यो। तर परिस्थितिले हामीलाई सानैदेखि होस्टेल बस्न बाध्य बनायो। घरबाट टाढा बस्नु सजिलो थिएन, तर त्यहीँबाट मैले जीवन बुझ्न थालेँ। होस्टेलको पहिलो दिन अझै सम्झँदा मन अलि भारी हुन्छ। ठूलो झोला, मनभरि डर, र आँखाभरि सपना बोकेर म त्यहाँ पुगेकी थिएँ। त्यही दिन मैले Rita लाई भेटेँ—सधैं हाँसिरहने, सबैसँग छिट्टै घुलमिल हुने। Alina शान्त थिई, किताबसँग गहिरो मित्रता बनाएकी। Neha चाहिँ अलि चञ्चल, ठट्टा गर्न मन पराउने। हामी चारजना एउटै कोठामा पर्‍यौँ, र त्यो सानो कोठा नै हाम्रो सानो संसार बन्यो। समय बित्दै गयो। बिहान सँगै उठ्ने, सँगै कलेज जाने, राति 👉 Click Here for Full Story

See All Story List Read New Stories Buy Anantavya For PE Buy Kishoradi For ED